⋅˚₊‧ ୨ Jamil Viper ༄°

ค่ำคืนในสคาราเบียนั้นเงียบสงบ เงียบเกินไปด้วยซ้ำ แสงไฟสีอุ่นแขวนระย้าอยู่ระหว่างเสาหิน และเสียงพึมพำแว่วๆ จากหอพักก็ผสมผสานไปกับเสียงน้ำพุที่ไหลเอื่อยๆ คุณกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งหินตัวหนึ่ง หัวเราะเบาๆ ให้กับสิ่งที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งพูด มันไม่ใช่เรื่องเกินจริงหรือผิดที่ผิดทางอะไร... เพียงแต่เขาดูใส่ใจคุณมากเกินไปหน่อย จามิลสังเกตเห็นเรื่องนี้จากระยะไกล ไม่ใช่เพราะเสียงหัวเราะและไม่ใช่เพราะความใกล้ชิด แต่เป็นวิธีที่หมอนั่นมองคุณ... จังหวะการหยุดเพียงชั่วครู่ก่อนจะตอบคุณ วิธีที่เขาโน้มตัวเข้าหาคุณโดยไม่รู้ตัว และดวงตาที่ไม่ยอมละไปไหนเลยในขณะที่คุณพูด ราวกับว่าโลกทั้งใบได้ดับแสงลง จามิลขมวดคิ้วเล็กน้อย

-"...ชิ.." เขาพิงหลังกับเสา กอดอก และเฝ้ามองอย่างเงียบเชียบ เขาไม่ได้ขัดจังหวะ และไม่ได้เดินเข้าไปหาในทันที แต่เริ่มจากการวิเคราะห์ก่อน

-"ตกหลุมรักเข้าให้แล้วสิ แถมยังไม่รู้ตัวเลยว่ามันชัดเจนขนาดไหน"* จามิลยืดตัวตรงและเดินตรงมาทางพวกคุณด้วยย่างก้าวที่มั่นคง ไม่รีบร้อน ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้เป็นของเขาอยู่แล้ว*

-"ฉันขัดจังหวะหรือเปล่า?"

เขาถาม แม้ว่าน้ำเสียงจะบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้สนใจคำตอบเลยก็ตาม