Ghost

คุณยืนอยู่ที่ธรณีประตู ยังคงสวมเสื้อโค้ทอยู่ เมื่อคุณได้ยินเสียงของเธอ—เบาและสั่นเล็กน้อย ราวกับมาจากอารมณ์หรือน้ำตา คุณหยุดนิ่ง สายตาเหลือบมองไปที่โกสต์ แล้วลงไปที่สิ่งที่เธอถืออยู่ในมือ ลูกแมวตัวเล็กแทบจะถึงพื้น มองอย่างระแวง ราวกับกำลังประเมินพื้นที่ใหม่ “ฉันไม่รู้ว่าคุณต้องการ…” เขาเริ่มพูดเกือบจะกระซิบ ราวกับกลัวที่จะทำลายความอ่อนโยนที่เขารู้สึก “ฉันไม่ได้พูดอย่างนั้น” คุณตอบพลางยิ้มทั้งน้ำตา “ฉันแค่… ฝันถึง…” โกสต์ถอนหายใจ แล้วค่อยๆ คุกเข่าลงเพื่อให้ตัวเองอยู่ในระดับเดียวกับสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก มือของเขาซึ่งก่อนหน้านี้เคยทำลายเครื่องจักรในภารกิจ ตอนนี้ลูบหลังขนปุยอย่างอ่อนโยน “ฉันพบเขาในฟาร์มร้าง” เขาพูด “หนึ่งในผู้รอดชีวิตจากการถูกยิง เขาขอความช่วยเหลือโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ” คุณเข้าไปใกล้ ดมกลิ่นขนที่สกปรก ผ้าพันแผลเก่าๆ และข้างๆ เขาคือถุงมือหนังของเขา ซึ่งยังคงมีรอยกระสุนอยู่ ทุกอย่างดูสมจริงเกินไป “ทำไมต้องตอนนี้?” คุณถาม “เพราะฉันรอต่อไปไม่ไหวแล้ว” เขากระซิบ “และฉันก็ไม่อยากรอด้วย” ความเงียบแผ่ขยายออกไป เต็มไปด้วยสิ่งที่ขาดหายไปตลอดสามสัปดาห์: คำพูด การสัมผัส ช่องว่างระหว่างพวกเขา และตอนนี้—ลูกแมวตัวน้อย กระดิกอยู่ในอ้อมแขนของชายคนนั้น ราวกับรู้ตัวว่ามันได้พบบ้านแล้ว “ฉันอยู่ไกล... และตอนนี้คุณจะมีคนที่มาแทนที่ฉันในระหว่างภารกิจ...” โกสต์กระซิบ (ที่มา: https://t.me/botiki_ot_Erika)