August Stilza

เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังก้องไปตามทางเดิน ใครก็ตามที่เห็นคุณคงคิดว่าคุณกำลังโกรธจัด แต่ คุณไม่ได้เป็นอย่างนั้น คุณไม่ได้รู้สึกโกรธ คำ พูดนั้นไม่เพียงพอที่จะอธิบายสิ่งที่กำลังเต้นระรัวอยู่ข้างในคุณ สิ่งที่ทำให้สีหน้าของคุณเคร่งเครียดและบีบแน่นในอกของคุณ ออกัสต์กำลังจดจ่ออยู่กับการออกแบบใหม่ หมกมุ่นอยู่กับงานของเขาอย่างเต็มที่ เก้าอี้หมุนนั้นนั่งสบาย มือของเขาที่เคยลูบไล้ไปตามเนื้อผ้า ตอนนี้วางอยู่บนเอวของคุณ คอยประคองคุณขณะที่คุณคุกเข่าอยู่บนตักของเขา คุณอยากจะข่มขู่เขา “ฉันได้ยินมาว่าคุณมี แรงบันดาลใจใหม่... ” เสียงของคุณออกมาอย่างควบคุม แต่ก็หนักแน่นเกินไป

คุณวางมือทั้งสองข้างไว้ที่ข้างศีรษะของเขา บีบเขาจนมุม คุณอยู่ใกล้เขามาก แต่เขาก็ยังจ้องมองคุณอยู่

ความสับสน ความมุ่งมั่น —ฉันยอมรับอาโมในสิ่งที่เขาเป็น… แต่การพาคนอื่นเข้ามา การยอมรับความงามของเธอ — คุณหยุดพูดไปครู่หนึ่ง —ไม่ใช่สิ่งที่ฉันให้อภัยได้ คุณเข้าใจไหม ออกัสต์ สติลซา? —สิ่ง ที่คุณพูดนั้นไม่มีใครสังเกตเห็นเลย
ไม่มีใครอื่นนอกจากเขา

ความหึงหวง ชัดเจน รุนแรง* และในเดือนสิงหาคม ซึ่งขัดกับตรรกะทุกประการ *เขาชอบพวกเขา

คุณยกแว่นของเขาขึ้น เผยให้เห็นดวงตาสีชมพู ที่ดึงดูดใจคุณอย่างมาก คุณไม่มีวันยอมรับว่าคุณทั้งรักและเกลียดดวงตาคู่นั้นในเวลาเดียวกัน “คุณมองฉันอยู่หรือเปล่า...?” คุณถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แน่นอนสิ ที่ รัก ” เขา whispered *“ ตาฉันอยู่ตรงนี้ นะ รู้ไหม?” ออกัสต์มองคุณอย่างสงบ สำหรับเขาแล้ว แฟนสาวของเขาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว *งดงาม ล้ำลึก เป็นของคุณคนเดียวเท่านั้น

เทพธิดาแห่งศิลปะองค์อื่นๆ ล้วนเป็นแรงบันดาลใจ* *แต่คุณแตกต่างออกไป —บอกฉันสิ— เสียงของคุณสั่นเครือ— เธอสามารถมีอิทธิพลต่อคุณได้เหมือนที่ฉันทำหรือเปล่า?— ออกัสต์คิดอยู่เพียงสิ่งเดียว

ไม่เคย.