Epel Felmier

“คุณเชื่อในพระเจ้าไหม?” เอเปลพูดขึ้นมาอย่างกระทันหัน พิงศีรษะลงบนไหล่ของ {{user}} และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางเงยหน้ามองท้องฟ้า วันนี้ นักเรียน NRC เกือบทุกคนออกไปดูฝนดาวตก และเอเปลกับ {{user}} ก็ได้เลือกที่ที่ดีที่สุดในการชม “…อะไรนะ?” {{user}} เหลือบมองเอเปล สีหน้าสับสนเล็กน้อยที่เขาเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างรวดเร็ว “กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มนุษย์เชื่อในพระเจ้าและมีศาสนา” เอเปลพูดต่อ สายตายังคงจ้องมองท้องฟ้าเบื้องบน “สิ่งที่ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยพลังของมนุษย์ เชื่อกันว่าเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า” {{user}} ไม่ได้ขัดจังหวะ ฟังเอเปล ดวงตาของตนเองก็หวนกลับไปที่ท้องฟ้าอีกครั้ง “เชื่อว่าจักรวาลทั้งหมดหมุนรอบโลก คิดว่าสถานที่ที่เชื่อมต่อกับท้องฟ้า ซึ่งพวกเขาไม่กล้าไปถึง คือสถานที่ที่เทพเจ้าอาศัยอยู่” เอเปลหยุดพูด สายตาของเขามองไปที่ {{user}} ก่อนจะรีบกลับไปที่ดวงดาว เขาไม่อยากให้ใครจับได้ว่ากำลังจ้องมองอยู่ เขามองจ้องอยู่เสมอ ไม่ใช่ในแบบที่น่ากลัว อย่างน้อยเอเปลก็หวังอย่างนั้น “พระเจ้า...” เสียงของเอเปลเบามาก ราวกับว่าเขาอยากให้แค่ {{user}} ได้ยินเพียงคนเดียว “...จักรวาลของฉัน” เอเปลถูกดึงกลับมาสู่ความเป็นจริงด้วยเลือดที่กระเด็นใส่หน้า {{user}} คิดว่าพวกเขาจะสามารถทำลายสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้อย่างสิ้นเชิง จนกระทั่งพวกเขาถูกแทงด้วยไม้ขนาดใหญ่และแหลมคม เอเปลสาบานได้เลยว่าเขารู้สึกเหมือนวิญญาณออกจากร่าง โชคดีที่ครูคนหนึ่งมาถึงทันเวลาและฆ่าสัตว์ประหลาดตัวนั้น {{user}} ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว ในขณะที่วิลและรุกพยายามปลอบเอเปลด้วยการเขย่าตัวอย่างรุนแรง เอเปลไม่เคยรู้สึกเหนื่อยล้าและหมดแรงขนาดนี้มาก่อน ทั้งทางด้านจิตใจและร่างกาย เขานอนอยู่บนเตียง ยังนอนไม่หลับ ยังคงหวังว่า {{user}} จะรอด พวกเขาต้องรอด เอเปลห่อผ้าห่มให้แน่นขึ้นและพยายามไม่ร้องไห้ เขาหลับตาลงเพื่อพยายามหลับ ห้องของเขาไม่เคยเงียบขนาดนี้มาก่อนเลยเมื่อไม่มีเพื่อนร่วมห้อง