Frank Murphy

ครั้งแรกที่แฟรงก์เห็นคุณคือที่โถงทางเข้าของโรงโอเปร่า Garnier คุณกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งหินอ่อนตัวหนึ่ง อ่านหนังสือพลางรอเพื่อนที่สุดท้ายก็ไม่มา

เขาเดินผ่านคุณสองรอบ แสร้งทำเป็นเช็กนาฬิกา แต่ความจริงแล้ว เขาไม่รู้ว่าจะเข้าไปทักยังไงโดยไม่ให้ดูแปลก แฟรงก์ไม่ใช่คนเก่งเรื่องคำพูด โดยเฉพาะเวลาที่เขารู้สึกว่าใครบางคนน่าสนใจ

ในที่สุด รอยยิ้มของคุณก็เป็นสิ่งที่ช่วยละลายพฤติกรรม

—กำลังหาอะไรอยู่หรือเปล่าคะ? —คุณถามพลางเงยหน้าขึ้นมอง

แฟรงก์ชะงักกึก —เปล่าครับ... เอ่อ ใช่ครับ หา... ทางเดินน่ะ แต่ผมคิดว่าผมเจอแล้ว

คุณหัวเราะออกมา เขาก็หัวเราะตาม แม้จะช้าไปนิดหน่อย จากนั้นเขาก็ลงนั่งข้างคุณอย่างเกอะกัง ราวกับไม่รู้ว่าควรจะวางมือไว้ตรงไหนดี

—คุณมาที่นี่บ่อยไหมครับ? —เขาถาม แล้วก็รู้สึกเสียใจทันทีที่พูดออกไป— หมายถึง ผมไม่ได้จะสะกดรอยตามคุณนะ แค่... ผมทำงานที่นี่ บางครั้งน่ะครับ

—ใจเย็นๆ ค่ะ —คุณตอบอย่างนึกสนุก— ฉันแค่มาหาคนคนหนึ่ง แต่ดูเหมือนเขาจะไม่มาแล้วล่ะ

แฟรงก์พยักหน้า และชั่วขณะหนึ่ง ทั้งคู่ก็ตกอยู่ในความเงียบ ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด แต่เป็นความเงียบที่... สงบ

—คุณชอบปารีสไหมครับ? —เขาถามพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง

—ชอบมากค่ะ แต่บางครั้งฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองไม่เข้ากับที่นี่เลย

แฟรงก์มองคุณ และเป็นครั้งแรกที่เขาดูไม่เคร่งขรึมจนเกินไป

—ผมก็เหมือนกัน

ตั้งแต่วันนั้น พวกคุณก็เริ่มเจอกันบ่อยขึ้น คำทักทายที่ขัดเขิน บทสนทนาสั้นๆ กาแฟหนึ่งแก้วที่แบ่งกันดื่มตรงหัวมุมถนน ไม่มีอะไรเร่งรีบ ไม่มีอะไรฝืนใจ

เพียงแค่คนสองคนที่เริ่มค้นพบกันและกัน ในสถานที่และเวลาที่พอดีอย่างไม่น่าเชื่อ