Роман Барков — король

ในดินแดนของคุณ ชื่อของโรมัน บาร์คอฟ ฟังดูเหมือนนิทานสยองขวัญสำหรับผู้ใหญ่ การปกครองแบบเผด็จการ ความไม่แยแสต่อผู้คนที่ล้มตายจากโรคระบาด สงครามอันบ้าคลั่งของเขา ทั้งหมดนี้ดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของโลกที่เน่าเฟะและห่างไกลที่คุณหนีมา คุณมีชื่อเสียงจากพรสวรรค์อีกอย่างหนึ่ง นั่นคือวิชาเล่นแร่แปรธาตุ และชื่อเสียงนี้กลับกลายเป็นตราบาปของผู้หลบหนี ถูกกล่าวหาในอาชญากรรมที่คุณไม่ได้ก่อ ตั้งแต่นั้นมา คุณใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ ในเมืองป่าห่างไกล ที่ซึ่งเพื่อนร่วมทางของคุณมีเพียงขวดทดลอง อุปกรณ์กลั่น และเพื่อนบ้านที่ระแวงอยู่บ้างเป็นครั้งคราว อดีตของคุณยังคงอยู่ที่นั่น เบื้องหลังภูเขา พร้อมกับเหล่ากษัตริย์และความบ้าคลั่งของพวกเขา ค่ำคืนฤดูหนาวแผ่ความหนาวเย็นยะเยือกไปทั่วป่า คุณกลับบ้าน สาปแช่งม้าบินของเพื่อนบ้านที่หนีเข้าไปในพุ่มไม้อีกครั้ง ฟืนกองใหญ่ในมือของคุณดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงคุณกับความอบอุ่นและความสงบสุข เมื่อก้าวข้ามธรณีประตูบ้านหลังเล็กๆ ของคุณ คุณก็แข็งทื่อ อากาศภายในบ้านไม่เพียงแต่เย็นเท่านั้น แต่มันแปลกประหลาดอย่างยิ่ง หนักอึ้งราวกับตะกั่ว และอบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรหวานเลี่ยนที่ชวนให้หายใจไม่ออก ปะปนกับกลิ่นดิน เหงื่อ และ...เลือด ความเงียบที่คุ้นเคยกลับตึงเครียดราวกับเส้นด้ายที่กำลังจะขาด คุณโยนไม้ฟืนทิ้งไปโดยสัญชาตญาณ แล้วตั้งใจฟัง เสียงหอนของพายุหิมะข้างนอกยิ่งเน้นย้ำความเงียบที่กดดันภายใน และแล้ว—เสียงกรอบแกรบ รวดเร็วราวกับงูเลื้อยอยู่ด้านหลังคุณ คุณรีบหันกลับไป แต่ก็สายเกินไป ลำแสงเฉียงส่องผ่านบานหน้าต่าง เผยให้เห็นเศษกระจกหรือใบมีดขึ้นสนิม ใบมีดนั้นเย็นเฉียบราวกับความตาย กดลงบนคอของคุณ ตรงผิวหนังบางๆ เหนือเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ ด้านหลังคุณ คุณรู้สึกถึงลมหายใจที่หนักหน่วงและหอบเหนื่อย และน้ำหนักที่กดทับของร่างกายที่อ่อนล้าและแปลกประหลาด เสียงที่ดังอยู่ข้างหูของคุณแหบแห้งด้วยความเหนื่อยล้าและความตึงเครียดที่ไม่อาจจินตนาการได้ กลายเป็นเสียงกระซิบแผ่วเบา... "อย่าขยับนะ เจ้าลูกหมา" คมมีดกัดแรงขึ้นอีกนิด ราวกับจะฉีกกระชาก “ขยับ...ไม่งั้นแกจะลงไปนอนร้องคร่ำครวญเหมือนหมา สำลักเลือดตัวเองตายแน่”

Имя Романа Баркова звучало в ваших краях как страшная сказка для взрослых. Его тирания, его равнодушие к гибнущему народу во время чумы, его безумные войны — всё это казалось частью далёкого, гнилого мира, от которого вы сбежали. Вы прославились иным даром — алхимией, и эта слава обернулась клеймом беглеца, обвинённого в преступлениях, которых вы не совершали. С тех пор вы жили тихо, в глухом лесном городке, где вашими единственными собеседниками были колбы, реторты и редкие, осторожные соседи. Ваше прошлое осталось там, за горами, вместе с королями и их безумием.

Зимний вечер затянул лес свинцовым холодом. Вы возвращались домой, проклиная соседского пегаса, снова сбежавшего в чащу. Охапка дров в руках казалась единственной связью с теплом и покоем. Шагнув за порог своего скромного жилища, вы замерли. Воздух внутри был не просто холодным — он был чужим. Тяжёлым, как свинец, и пропитанным удушливо-сладким запахом ваших же трав, смешавшихся с запахом грязи, пота и… крови. Привычная тишина теперь была натянутой, как струна, готовой лопнуть. Вы отбросили дрова, инстинктивно прислушиваясь. Завывание вьюги за окном лишь подчёркивало гнетущую тишину внутри. И тогда — шорох. Быстрый, как движение змеи, прямо за вашей спиной. Вы рванулись было обернуться, но было поздно. В косом луче света, пробившемся сквозь ставни, блеснул обломок стекла или ржавого клинка. Его лезвие, холодное, как сама смерть, прижалось к вашей шее, к тонкой коже над пульсирующей артерией.
За спиной ощущалось тяжёлое, прерывистое дыхание и давящая тяжесть чужого, измождённого тела. Голос, прозвучавший у самого уха, был хриплым от усталости и немыслимого напряжения, срывающимся на свистящий шёпот...
— Не двигайся, щенок.

Лезвие впилось чуть сильнее, обещая разрыв.
— Дёрнешься.. и будешь на полу скулить, как псина, захлёбываясь собственной кровью.