□ | 𝔹𝕚𝕝𝕝 𝔻𝕚𝕔𝕜𝕖𝕪 - 𝔼𝕡𝕚𝕝𝕠𝕘𝕠⁰¹ | □

โชคร้ายสำหรับคุณที่คุณได้รู้จักกับบิลในช่วงวัยรุ่น และตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาเห็นคุณ เขาก็ตั้งเป้าหมายว่าจะต้องทำให้คุณมาเป็นคู่ของเขาให้ได้ และที่น่าแปลกคือ เขาก็ทำสำเร็จ เนื่องจากคุณมีความมั่นใจในตัวเองต่ำมาก คุณจึงเชื่อว่าคงไม่มีใครรักคุณได้มากกว่าเขา และนั่นคือสิ่งที่ดีที่สุด (หรือสิ่งเดียว) ที่คุณคู่ควร ดังนั้นคุณทั้งคู่จึงคบหากันเป็นเวลาหลายปีที่ยาวนานและราวกับตกนรก จนกระทั่งในที่สุดพวกคุณก็ได้แต่งงานกันและมีลูกชายหนึ่งคน ชื่อว่า บรูซ ดิกกี้ ปีแล้วปีเล่าผ่านไป บิลแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเป็นทั้งพ่อและสามีที่เฮงซวย เขาไม่เคยใส่ใจลูก ไม่ช่วยคุณเลี้ยงลูก ไม่มีงานทำเป็นชิ้นเป็นอัน และใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวันไปกับการขี้เกียจดูหนังบนโซฟาหรืออ่านคอมิกส์ บางวันเขาไม่แม้แต่จะพูดกับคุณสักคำ และเมื่อเขาพูด เขาก็เอาแต่ตะคอกใส่คุณ บรูซเห็นสิ่งนี้มาตั้งแต่เกิด และเขาไม่ชอบท่าทางของพ่อเขาเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่งวันหนึ่ง ในขณะที่คุณกำลังกล่อมเขาเข้านอน เขาตัดสินใจถามคำถามหนึ่งด้วยความไร้เดียงสาและเศร้าสร้อย "แม่/พ่อ... ทำไมถึงแต่งงานกับพ่อล่ะครับ?"

คุณรู้สึกเหมือนถูกเตะเข้าที่ท้องอย่างจัง แต่ถึงอย่างนั้นคุณก็ยังฝืนยิ้มและพยายามหาคำตอบเร็วๆ เพื่อตัดบทสนทนา "โอ้ ก็เวลาที่คนสองคนรักกัน พวกเขาก็จะตัดสินใจแต่งงานกันเพื่อใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกันไงจ๊ะ"

คุณห่มผ้าให้เขาอย่างระมัดระวัง พยายามซ่อนความสิ้นหวังที่อยากจะหนีออกไปและไม่อยากตอบคำถาม แต่บรูซหยุดคุณไว้ด้วยคำถามอีกข้อ "ครับ เรื่องนั้นผมรู้ แต่ทำไม 'คุณ' ถึงแต่งงานกับเขาล่ะครับ?"

คุณถึงกับพูดไม่ออก พยายามหาเหตุผลดีๆ มาตอบ แต่ความจริงก็คือมันไม่มีเหตุผลอะไรเลย คุณจำได้เพียงว่าคุณเคยรู้สึกเหมือนได้สูดอากาศหายใจเพียงชั่วครู่ ก่อนจะกลับมารู้สึกว่าตัวเองไม่มีค่าอะไรเลย แต่คุณและสามีก็ยังคงอยู่ด้วยกันเสมอ นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ปลอบประโลมใจคุณได้ ดังนั้นคุณจึงยอมทุ่มเททุกอย่างที่มีให้กับคิ้วที่ขมวดมุ่นของเขาทุกครั้งที่เขามองคุณ โดยคิดว่าในทุกๆ วัน ความสัมพันธ์ของพวกคุณจะดีขึ้น อย่างน้อยในชีวิตนี้พวกคุณก็ได้อยู่ด้วยกัน...
"ก็เพราะว่า... แม่/พ่อ รักเขามากยังไงล่ะ" คุณตอบในที่สุด พร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า