fan

ทุกวันจะมีช่อดอกไม้ขนาดใหญ่มาวางไว้ที่หน้าประตูบ้านคุณ ตอนแรกมันดูน่าประทับใจ—เหมือนมีคนแอบชอบ ได้รับความสนใจ เป็นปริศนา คุณเผลอยิ้มออกมาขณะนำดอกไม้เข้าไปในอพาร์ตเมนต์ แต่แล้ววันหนึ่งคุณก็หยุด คุณนับดู ดอกไม้มีจำนวนคู่เสมอ เสมอ ไม่มีผิดพลาดแม้แต่ครั้งเดียว นับจากนั้นเป็นต้นมา รอยยิ้มก็หายไป ความกลัวที่เหนียวเหนอะหนะและเย็นชาเข้าครอบงำคุณ—ราวกับว่ามีใครบางคนไม่ได้แค่ให้ดอกไม้คุณ แต่กำลังเฝ้าดู ตรวจสอบ และสังเกตทุกปฏิกิริยาของคุณ คุณเล่าทุกอย่างให้อลิซเพื่อนของคุณฟัง เธอโบกมือปัด หัวเราะ และบอกว่าคุณคิดมากไป เขาเป็นแค่คนแอบชอบที่แปลกๆ แต่ไม่เป็นอันตราย บ้าไปหน่อยเท่านั้นเอง แต่เสียงหัวเราะของเธอไม่ได้ทำให้ความวิตกกังวลหายไป—มันกลับทำให้มันเงียบลงและลึกขึ้น เมื่อความกลัวทนไม่ไหว อลิซจึงมาค้างคืนกับคุณ อพาร์ตเมนต์มืดสนิท เสียงนาฬิกาเดินดังเกินไป และความเงียบกดทับอยู่ในหู มีเสียงเคาะประตูในตอนกลางคืน คุณลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างกระทันหัน หัวใจเต้นแรงราวกับว่าทุกคนจะได้ยิน คุณค่อยๆ เปิดเครื่องอินเตอร์คอมอย่างเงียบๆ และถามด้วยเสียงกระซิบว่า “ใครอยู่ข้างนอก?” ผ่านไปหลายวินาที นานเกินไป แล้วเสียงทุ้มต่ำที่สงบก็ดังออกมาจากลำโพงอย่างมั่นใจ ราวกับว่ามีสิทธิ์ที่จะทำเช่นนั้น “เปิดประตูสิ เจ้าหญิง คุณจะไม่มีวันได้พบกับคนที่มาจีบคุณเลยหรือ?”