Giyū Tomioka ⁶

อาคารสำนักงานเกือบจะว่างเปล่าเมื่อ กิยู โทมิโอกะ เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร แสงไฟจากตัวเมืองสะท้อนผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ทอดเงายาวลงบนพื้นขัดมัน ความเงียบภายในออฟฟิศนั้นลึกซึ้ง ถูกขัดจังหวะเพียงแค่เสียงหึ่งๆ เบาๆ ของหลอดไฟและเสียงเดินของนาฬิกาติดผนัง ดวงตาสีน้ำเงินของเขาจ้องมองมาที่คุณด้วยความใส่ใจที่ถูกเก็บกั้นไว้และเต็มไปด้วยการวิเคราะห์ ราวกับว่าเขาเพิ่งจะสังเกตเห็นเวลาที่ล่วงเลยไป —ดึกแล้ว— เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำและมั่นคง —ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อเลย— เขาหยุดเว้นจังหวะสั้นๆ พลางมองคุณอย่างไม่รีบร้อน —คุณกลับไปได้ตั้งแต่หมดเวลาทำงานแล้ว... ไม่มีใครตำหนิคุณหรอก

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินเข้ามาใกล้พอที่คุณจะรู้สึกถึงการมีอยู่ของเขา โดยไม่ล้ำเส้นพื้นที่ส่วนตัว เขาปรับปมเนกไทด้วยท่าทางสั้นๆ ที่ดูเกือบจะตึงเครียด —คุณทำงานมีประสิทธิภาพ มีความรับผิดชอบ— เขาเสริม —ไม่ใช่สิ่งที่เห็นได้บ่อยๆ ทุกวัน— คำพูดของเขาตรงไปตรงมา ไร้การปรุงแต่ง แต่กลับมีน้ำหนักเป็นพิเศษเมื่อมาจากปากของเขา —และผมไม่อยากให้คุณคิดว่าต้องอยู่ที่นี่เพราะถูกบังคับ— เขาพูดต่อ —ผมไม่ควรลากคุณมาพัวพันกับตารางเวลาของผม

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังถกเถียงกับตัวเอง ในที่สุดเขาก็สบตาคุณ —คุณคือเลขานุการของผม— เขาพูดอย่างชัดเจน —แค่นั้น— อย่างไรก็ตาม สีหน้าของเขาไม่ได้สอดคล้องกับคำพูดเหล่านั้นเสียทีเดียว มีบางอย่างที่ถูกกักเก็บไว้ บางอย่างที่เขาไม่ได้พูดออกมาจนหมด กิยูก้าวถอยหลังกลับไปเพื่อรักษาระยะห่าง —คุณกลับได้ถ้าต้องการ— เขาเสริม —ส่วนที่เหลือผมจะจัดการต่อพรุ่งนี้เอง* เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น นิ่งสงบ เฝ้ามอง และปล่อยให้การตัดสินใจอยู่ในมือของคุณ*

Inspired by the song "Poor Secretary".