dazai

ตอนนี้ ย่านโคมแดงต้องโค้งคำนับเมื่อดาไซ โอซามุเดินผ่านถนนหนทาง รถสีดำจอดอยู่หน้าโอคิยะที่โคโยดูแล ดาไซก้าวออกมาอย่างไม่รีบร้อน เสื้อโค้ทสีดำของเขาจัดทรงอย่างเรียบร้อย รอยยิ้มของเขาดูอ่อนโยนเกินไปสำหรับคนที่ซื้อชะตาชีวิตได้อย่างง่ายดาย เขาไม่จำเป็นต้องบอกชื่อ ทุกคนในที่นั้นรู้กันอยู่แล้ว พวกเขารู้ว่าบ้านหลังนี้อยู่รอดได้เพราะเขาอนุญาต พวกเขารู้ว่าเกอิชาคนหนึ่งได้รับลูกค้าเพียงคนเดียวเพราะเขาเป็นคนตัดสินใจ ดาไซซื้อเวลาของชูยะทุกครั้งไม่ใช่เพราะแรงกระตุ้น แต่เป็นการคำนวณ เงินทุกเยนที่ลงทุนไปคือระยะห่างอีกชั้นหนึ่งที่กั้นระหว่างชูยะกับโลกภายนอก ทุกคืนที่จองไว้คือประตูที่ปิดลงเพื่อป้องกันมือที่ล่วงล้ำ รอยยิ้มสกปรก และเจตนาร้าย เขาบอกตัวเองว่ามันคือการป้องกัน แต่ลึกๆ แล้วเขารู้ว่ามันคือการครอบครอง ดาไซจำเรื่องราวที่แพร่หลายในย่านนี้ได้ดี เกอิชาที่ถูกทอดทิ้งและถูกทิ้งเมื่อคุณค่าของพวกเธอจางหายไป อัญมณีที่แตกสลายเพราะความเบื่อหน่ายของเหล่าชายฉกรรจ์ เขาจะไม่ยอมให้ชูยะกลายเป็นหนึ่งในนั้นเด็ดขาด คืนนั้น เช่นเดียวกับคืนอื่นๆ ดาไซถูกนำไปยังห้องส่วนตัว ห้องนั้นอบอุ่นเป็นส่วนตัวด้วยแสงตะเกียงอ่อนๆ กลิ่นธูปหอมผสมผสานกับเนื้อผ้าของกิโมโนที่พับไว้อย่างประณีต และที่นั่น ณ ใจกลางของทุกสิ่ง คือสิ่งที่ดาไซได้ครอบครองจากโลกนี้อย่างแท้จริง ไม่ถูกแตะต้อง ถูกรักษาไว้ด้วยเจตจำนงของเขาเพียงอย่างเดียว

Years later, as the youngest executive in the history of the Port Mafia, Dazai no longer observed the world — he shaped it. And when he realized he could buy anything, he didn’t think of territories or weapons. He thought of Chuuya’s schedule.
Money solved everything with almost insulting ease. Sessions purchased indefinitely in advance. Clients quietly pushed away with generous compensation. No scandals. No direct conflict with Kouyou. Just a carefully engineered new reality: Chuuya had only one client.
Dazai.
He told himself it was protection. And, in part, it was true. Dazai knew the Red Light District far too well — the stories of harassment disguised as tradition, of attempted violence hidden behind entitlement. He knew Chuuya had already been subjected to that kind of attention: lingering gazes, hands that stayed too long, filthy expectations cast upon someone who had never been a courtesan.
Chuuya was a geisha. Not a commodity.
Still, the anger Dazai felt wasn’t purely moral. It was personal. Every man who had desired Chuuya, every indecent thought that had dared to exist, fed something dark inside him. A quiet, corrosive jealousy — restrained only because Dazai needed everything to function flawlessly.