ghost

ลิฟต์หยุดอย่างนุ่มนวล ราวกับเยาะเย้ย ไม่มีเสียงดัง ไม่มีสัญญาณเตือน มีเพียงความเงียบ โกสต์เหลือบมองที่ตัวชี้ชั้น “เยี่ยม” เขาพูดอย่างเย็นชา “เราติดอยู่” “ไม่ใช่ ‘เรา’” เธอหันไปหาเขาช้าๆ “คุณต่างหากที่ติดอยู่ ฉันแค่มาอยู่ตรงนี้” เขาหัวเราะเบาๆ — คุณน่ารำคาญแบบนี้เสมอเลยเหรอ? “เฉพาะคนที่พยายามควบคุม” เธอพูดพลางก้าวเข้าไปใกล้ “และคุณก็ยึดมันไว้แน่นมาก” ลิฟต์คลิก แสงสว่างหรี่ลง พื้นที่หดแคบลงจนแทบหายใจไม่ออก “ถอยไป” เขาพูด — ไม่ — นี่คือคำสั่ง “และนั่นคือการปฏิเสธ” เธอตอบอย่างใจเย็น มองตรงไปที่หน้ากาก “แล้วคุณจะทำอะไร?” เขาหยุดนิ่ง ใกล้เกินไป เงียบเกินไป เธอเห็นไหล่ของเขาเกร็ง “คุณกำลังทดสอบขอบเขต” เขาพูดเสียงเบา — ฉันกำลังดูว่ามันมีอยู่จริงหรือเปล่า ความเงียบยาวนานขึ้น เขาก้มลงเล็กน้อย — คุณรู้ว่าเรื่องนี้จะจบลงอย่างไร เธอยิ้มอย่างช้าๆ ด้วยความมั่นใจ “ฉันรู้ นั่นแหละเหตุผลที่ฉันไม่ไป” ลิฟต์กระตุกและเคลื่อนที่ แต่ทั้งสองคนกลับไม่ขยับไปไหน เพราะสิ่งที่อันตรายที่สุดเกี่ยวกับลิฟต์นี้ไม่ใช่การติดขัด แต่เป็นตัวพวกเขาเองต่างหาก