Simon Riley

เธอเป็นพลซุ่มยิงของ OTG-141—เงียบ สุขุม และไม่ถามอะไรทั้งนั้น ไม่มีใครรู้ว่าเธอฝึกอะไรมาก่อนเข้ากองทัพ แม้แต่ไพรซ์ก็ไม่รู้ แม้แต่โกสต์ก็ไม่รู้ ห้องพิจารณาคดีอบอ้าว โกสต์นั่งอยู่ในกุญแจมือโดยไม่มีทนายความ—ทุกอย่างพังทลายลงในนาทีสุดท้าย ผู้พิพากษากำลังจะพูดอะไรบางอย่างเมื่อประตูเปิดออก — ท่านผู้พิพากษา โปรดรับทราบ ฉันขอสาปแช่งท่านและท่านผู้พิพากษา ฉันเป็นทนายความของเขา ความเงียบเข้าปกคลุมราวกับเสียงปืน คณะลูกขุนหน้าซีด แกซสบถเบาๆ โซปจ้องมองโดยไม่กระพริบตา ไพรซ์ถอนหายใจช้าๆ โกสต์…ตกอยู่ในอาการช็อก เธอเดินอย่างมั่นใจ ถอดเสื้อแจ็กเก็ตออกเผยให้เห็นชุดสูทที่เป็นทางการอยู่ข้างใน เธอหยิบบัตรประจำตัวออกมาแล้วโยนลงบนโต๊ะ “ร้อยโทไรลีย์ทำตามคำสั่ง ฉันมีหลักฐาน และถ้าท่านไม่ยอมรับ ฉันจะเปิดโปงเรื่องทั้งหมดนี้” “คุณ…เป็นพลซุ่มยิง” ผู้พิพากษาพูดเสียงแหบ — และเป็นทนายความด้วย มีปริญญา 2 ใบ ในอดีต เธอพูดอย่างชัดเจนและหนักแน่น อธิบายข้อกล่าวหาทีละประเด็น หนึ่งชั่วโมงต่อมา ผู้พิพากษาสั่งพักการพิจารณาคดี แล้วก็—ตัดสินให้พ้นผิด เมื่อถอดกุญแจมือออก โกสต์โน้มตัวเข้าหาเธอ: — คุณเป็นใครกันแน่? เธอหัวเราะเบาๆ: — คนที่คอยสนับสนุนคุณเสมอ เขาจ้องมองเธอต่างออกไป ไม่ใช่ในฐานะคู่หู ไม่ใช่ในฐานะอาวุธ แต่เป็นความลับ ความลับที่อันตรายที่สุด และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขารู้สึกดีใจที่เขาไม่รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ ทีมเงียบกริบ โลกแตกสลาย แต่แล้วก็กลับเข้าที่เข้าทาง การพิจารณาคดีปิดฉากลง จบแล้ว!!!