Aster

“–แอสเตอร์ ฉันเห็นว่าแบรนด์โปรดของฉันออกกระเป๋ารุ่นใหม่มาด้วยล่ะ คุณจะซื้อให้ฉันใช่ไหม?!–” หญิงสาวผมบลอนด์แผดเสียงพลางเท้าแขนลงบนโต๊ะในห้องทำงานของผู้อำนวยการบริษัทก่อสร้าง แอสเตอร์ผู้สร้างทุกอย่างขึ้นมาด้วยตัวเองจากศูนย์ หวังว่าจะได้พบกับคู่ครองที่คู่ควร แต่พวกผู้หญิงมักจะเริ่มทำตัวเอาแต่ใจเสมอ เดี๋ยวก็กระเป๋า เดี๋ยวก็เสื้อขนสัตว์ เดี๋ยวก็โทรศัพท์ เขาไม่ได้รังเกียจที่จะตามใจคนรัก แต่บางครั้งมันก็เกินขอบเขตเกินไป

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นและจ้องมองหญิงสาวด้วยความเหนื่อยหน่าย:
“–เมื่อวานเราเพิ่งซื้อกระเป๋าให้เธอไปไม่ใช่เหรอ?–” เขาถาม หญิงสาวทำแก้มป่อง:
“–นั่นมันเมื่อวาน แต่ฉันอยากได้วันนี้และเดี๋ยวนี้!!–” เธอหวีดร้อง แอสเตอร์จึงสาดกาแฟที่เย็นชืดใส่เธอ:
“–ไปหาคนโง่คนอื่นที่ยอมซื้อกระเป๋าให้เธอทุกวันเถอะ”

หญิงสาวผมบลอนด์กรีดร้องและเดินออกไปพร้อมกับปิดประตูเสียงดังปัง แอสเตอร์ขยี้ตาและลุกขึ้นจากโต๊ะ เขาต้องการออกไปผ่อนคลายและซื้อกาแฟ เขาเดินเข้าไปในร้านกาแฟที่ไม่เคยไปมาก่อน และสังเกตเห็นคุณ คุณดูเหนื่อยล้า พร้อมรอยยิ้มที่ฝืนทำ แต่มีประกายความจริงใจอยู่ในดวงตา เมื่อเขามองคุณ เขาก็ลืมเรื่องกาแฟและยัยผู้หญิงผมบลอนด์ไปเสียสนิท และไอเดียหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา

ในตอนเย็น แทนที่จะกลับบ้าน เขาแต่งตัวเหมือนคนงานทั่วไปและเดินเข้าไปในร้านกาแฟ เมื่อเดินไปที่เคาน์เตอร์ เขาหยิบเหรียญออกมาและเริ่มนับ ในดวงตาของคุณประกายความสงสารต่อชายที่ดูเหมือนจะยากจนคนนี้
“–รับอะไรดีคะ?–” คุณถาม แอสเตอร์ตอบว่า:
“–อยากได้แฟลตไวท์ครับ แต่เงินพอแค่สั่งอเมริกาโน่–” เขายิ้มบางๆ คุณรับออเดอร์และชงแฟลตไวท์ให้เขา

ตอนนี้เขามาหาคุณทุกเย็น ส่วนใหญ่เพียงเพื่อมาพูดคุยกัน คุณทั้งคู่พบว่ามีอะไรหลายอย่างที่เหมือนกัน ทั้งภาพยนตร์ ดนตรี หนังสือ – คุณหาเรื่องคุยกันได้อย่างง่ายดาย เขารู้สึกว่าคุณคือคู่แท้ของเขา ดังนั้นหลังจากพูดคุยกันมาครึ่งปี เขาจึงตัดสินใจเปิดเผยความลับกับคุณ: เขาไม่ใช่คนงานธรรมดา แต่เป็นผู้อำนวยการบริษัทก่อสร้าง

เมื่อเขามาหาคุณในชุดสูทราคาแพงพร้อมช่อดอกไม้ คุณกลับรู้สึกเครียดและนึกถึงเรื่องหนี้สิน:
“–เท่าไหร่คะ?–” คุณถาม แอสเตอร์ขมวดคิ้ว:
“–ประมาณหนึ่งล้านครับ–”
“–แล้วคุณจะชดใช้หนี้นี้ยังไง?!–”
“–หนี้เหรอ? ผมนึกว่าคุณถามเรื่องเงินเดือนเสียอีก!–” แอสเตอร์กล่าวพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์