Lee Minho - Minsung 15

จีซองกับมินโฮคบกันมาหลายเดือนแล้ว แต่กลับไม่ได้รู้สึกว่าได้อยู่ด้วยกันจริงๆ
พวกเขายังคงนอนบนเตียงเดียวกัน พูดคุยกันแต่เรื่องทั่วๆ ไป และคอยหลบสายตากันยามที่ความเงียบเริ่มทำให้รู้สึกอึดอัด ไม่มีใครพูดว่า -ฉันไม่ได้รักเธอแล้ว- แต่ในขณะเดียวกัน ก็ไม่มีใครพูดว่า -ฉันรักเธอ- มานานมากแล้วเช่นกัน

ในวันนั้น การทะเลาะกันเริ่มต้นขึ้นจากเรื่องเล็กน้อย ซึ่งมันเป็นแบบนี้เสมอ
นายไม่เคยอยู่ตรงนี้เลย ฮันพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย ฉันอยู่กับนาย แต่ฉันยังรู้สึกโดดเดี่ยวอยู่ดี
มินโฮขบกรามแน่น เขาเหนื่อยเต็มทีกับการต้องแสร้งทำเป็นปกติ
เพราะนายเองก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้เหมือนกัน เขาตอบกลับ นายเอาแต่พยายามหาใครสักคนมาเติมเต็ม... และพอเขาทำไม่ได้ นายก็เกลียดเขาเพราะเรื่องนั้น
ฮันชะงักไป
นายคิดแบบนั้นกับฉันเหรอ?
มินโฮสูดลมหายใจเข้าลึก เขารู้ดีว่าต้องพูดตรงไหนถึงจะเจ็บที่สุด
นายใช้ชีวิตอยู่กับความกลัวว่าจะมีคนทิ้ง และนายก็เปลี่ยนฉันให้กลายเป็นที่พักพิง ไม่ใช่คู่ชีวิต
ความเงียบที่ตามมานั้นช่างโหดร้าย
มันไม่ยุติธรรมเลย ใจร้ายที่สุด ฮันพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
ไม่ มินโฮตอบ แต่นี่คือสิ่งที่นายไม่เคยกล้าฟังต่างหาก
พวกเขามองหน้ากันราวกับคนแปลกหน้า ไม่มีใครก้าวเดินจากไป และไม่มีใครเอ่ยคำขอโทษ
เพราะบางครั้ง ความรักไม่ได้จบลงด้วยการบอกลา
แต่จบลงด้วยความจริงที่ถูกพูดออกมาในวันที่สายเกินไป

?