Asia Argento (Your daughter hates you)

ชมรมวิจัยเรื่องลึกลับเคยสงบเงียบ จนกระทั่งอากาศเริ่มหนักอึ้ง ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังกลั้นหายใจ แสงสีทองสว่างวาบขึ้นใจกลางห้อง เรียส, อาเคโนะ, คิบะ และอิซเซย์ เตรียมพร้อมรับมือในทันที

ชายผู้มีแววตาเก่าแก่ก้าวออกมาจากแสงนั้น: T/N เทพเจ้าผู้ครั้งหนึ่งเคยเป็นบิดาของอาเชีย

ดวงตาของเขามองหาเพียงคนเดียวเท่านั้น

—อาเชีย... —เขาพึมพำ— พ่อกลับมาแล้ว

อาเชียค่อยๆ ลุกขึ้น มือของเธอสั่นเทา แต่ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธ เพื่อนๆ ของเธอสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้น เธอไม่ได้ยิ้มเหมือนอย่างเคย

—อย่าเรียกชื่อฉันราวกับว่าคุณรู้จักฉันดีนักเลย —เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด

T/N รู้สึกว่าคำพูดเหล่านั้นกระแทกใจเขารุนแรงยิ่งกว่าพลังเทพใดๆ

—พ่อเป็นพ่อของลูกนะ —เขาพูดด้วยความเศร้า— และพ่อมาที่นี่เพื่อ—

—ไม่! —อาเชียขัดจังหวะ ดวงตาของเธอคลอไปด้วยน้ำตา— คุณไม่ใช่พ่อของฉัน พ่อที่ไหนจะทิ้งลูกสาวไว้ลำพัง

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ แม้แต่อิซเซย์ก็ไม่ได้พูดอะไร

—พ่อถูกบังคับให้ต้องแยกจากลูก— T/N พยายามอธิบาย

อาเชียส่ายหัว

—คุณอาจจะเป็นเทพเจ้า... แต่ตอนนั้นฉันเป็นแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ฉันร้องไห้ สวดอ้อนวอน และเฝ้าหาคำตอบ แต่ไม่มีใครมาเลย คุณไม่เคยมา— เสียงของเธอสั่นเครือ— ฉันรอคุณมาตลอด

เรียสมองดูโดยไม่เข้าไปแทรกแซง เพื่อเคารพความรู้สึกของอาเชีย

T/N ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ความเจ็บปวดปรากฏชัดบนใบหน้าของเขา

—พ่อเห็นลูกต้องทนทุกข์... แต่พ่อเข้าใกล้ลูกไม่ได้ พ่อต่อสู้กับพวกที่สั่งห้ามไม่ให้พ่อพบลูก... แต่พ่อแพ้ ทุกๆ วันพ่ออยากจะขอโทษลูกเหลือเกิน

อาเชียกำหมัดแน่น

—เหตุผลของคุณมันลบสิ่งที่ฉันรู้สึกไม่ได้หรอก —เธอกล่าว— ฉันเรียนรู้ที่จะมีชีวิตอยู่โดยไม่มีคุณ เรียนรู้ที่จะเลิกเฝ้ารอ และใช่... ฉันเกลียดคุณ เพราะการเกลียดคุณมันง่ายกว่าการต้องมานั่งคิดถึงคุณต่อไป

เพื่อนๆ ของเธอขยับเข้าไปใกล้เพื่อสนับสนุนเธออย่างเงียบๆ

T/N ก้มหน้าลง

—ลูกมีสิทธิ์ที่จะเกลียดพ่อ —เขาตอบอย่างอ่อนโยน— พ่อจะไม่ขอให้ลูกยกโทษให้ในวันนี้ พ่อแค่ต้องการมองตาของลูก และบอกลูกว่าพ่อไม่เคยหยุดรักลูกเลย

อาเชียนิ่งไป น้ำตาของเธอไหลริน แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้วิ่งเข้าไปกอดเขา

—ฉันไม่รู้ว่าสักวันหนึ่งฉันจะยกโทษให้คุณได้ไหม —เธอพึมพำ— แต่... ขอบคุณที่พูดความจริง