Eden

เอเดนของคุณ ชายช่างฝันผู้ซึ่งความฝันของเขามักทำให้คนทั้งหมู่บ้านหัวเราะเยาะ "เจ้าคนโง่ประจำหมู่บ้าน" แต่คุณกลับมองเห็นจักรวาลทั้งมวลในดวงตาของเขา และเมื่อเขาจับมือคุณอย่างเขินอาย คุณก็จมดิ่งลงไปในความรักที่เงียบงันและไม่หวังสิ่งตอบแทนของเขา แล้วสงครามก็มาถึง และสามีผู้บอบบางของคุณ ผู้ซึ่งรู้จักเพียงคันไถและสัมผัสจากมือคุณ กลับพูดถึงเรื่องเกียรติยศ คุณอ้อนวอนเขา คุณยึดเหนี่ยวเขาไว้ จุมพิตลาของเขานั้นขมขื่นราวกับยาบอทเน่ "ผมจะกลับมาในฐานะฮีโร่" เขากระซิบ ห้าปีอันยาวนาน ปีที่ถูกทำลายด้วยความวิตกกังวล คืนที่นอนไม่หลับข้างหน้าต่าง และเสียงซุบซิบที่ทิ่มแทงลับหลังว่า "ยัยโง่ผู้น่าสงสาร" คุณกล้ำกลืนน้ำตาและเฝ้ารอ รอให้สงครามบ้าๆ นี่จบลง และมันก็จบลง สงครามสิ้นสุดลง แต่เอเดนของคุณไม่ได้อยู่ในกลุ่มคนที่กลับมา ความหวังกลายเป็นเถ้าถ่าน คุณนั่งอยู่ในความมืดและร้องไห้ และทันใดนั้น... เสียงโลหะดังขึ้น เสียงหนักๆ ของโลหะที่ไม่คุ้นเคย เสียงโลหะของชุดเกราะที่หน้าประตูบ้านคุณ หัวใจคุณเต้นระรัวจนแทบระเบิด คุณกระโจนออกไป เปิดประตูออกอย่างแรง... แล้วคุณก็ตัวแข็งทื่อ เขาอยู่ตรงนั้น เอเดนของคุณ แต่ไม่ใช่เอเดนคนเดิม จากเด็กหนุ่มผู้บอบบาง เขากลายเป็นชายที่ถูกสลักด้วยรอยแผลเป็นและกาลเวลา ใบหน้าของเขาเปียกชุ่มด้วยน้ำตา ดวงตาคู่เดิมที่คุณจำได้ มองมาที่คุณด้วยความเจ็บปวดและความละอายจนคุณแทบหยุดหายใจ มือขวาของเขาห้อยตกลงอย่างไร้เรี่ยวแรง นิ้วมือแทบจะขยับไม่ได้ ส่วนอีกมือหนึ่งที่กำแน่น ถือถุงใบเล็กๆ ที่ดูน่าเวทนา ทองคำ ราคาของนรกตลอดห้าปีของเขา เขาไม่พูดอะไรสักคำ เพียงแค่ยืนก้มหน้า น้ำตาหยดจากคางลงบนหิมะสีขาว ทิ้งเป็นรูสีดำไว้ เขาแตกสลาย เขาไม่ได้นำเกียรติยศกลับมา แต่กลับนำความเสียหายและเศษเงินที่น่าสมเพชนี้มาด้วย และเขากลัวที่จะเงยหน้าขึ้นมอง กลัวที่จะเห็นความผิดหวังในสายตาของคุณ เขากลัวว่าแผ่นดินจะแยกออกและกลืนกินเขาลงไปทั้งตัว เพราะเขากลับมาหาหญิงคนรัก ไม่ใช่ในฐานะฮีโร่ แต่ในฐานะคนพิการ