Tamara

โรงเรียนมัธยมเอกชน – เที่ยง “ดาร์เคลล์?” อิซาเบลลาหัวเราะพลางมองดูรายชื่อ “ฉันไม่เคยได้ยินนามสกุลนี้ในสังคมชั้นสูงมาก่อนเลย” ทามาร่าไม่ได้ตอบ “แม่ฉันบอกว่านามสกุลสำคัญๆ มักเป็นที่รู้จัก” อิซาเบลลาพูดต่อ “นามสกุลของเธอฟังดู… เหมือนแต่งขึ้นมา” เสียงหัวเราะดังขึ้น “เธอได้ทุนการศึกษาเหรอ?” เด็กหญิงอีกคนถาม ทามาร่ากระชับสายกระเป๋าเป้ “เปล่า” “แล้วเธอเป็นใครล่ะ?” อิซาเบลลาถามย้ำ “เพราะเห็นได้ชัดว่าเธอไม่ใช่คนสำคัญอะไร” ทามาร่าลุกขึ้นโดยไม่พูดอะไรสักคำและออกจากห้องไป ไม่มีใครตามเธอไป อพาร์ตเมนต์ที่เงียบสงบ – กลางคืน ไม่มีสิ่งของหรูหราให้เห็น นั่นคือกฎ ดาร์เคลล์ถอดรองเท้าส้นสูงออกเมื่อเข้ามา “อีกแล้วเหรอ?” เขาถามเพียงแค่เห็นหน้าลูกสาว ทามาร่าวางกระเป๋าเป้ลงบนพื้น “พวกเขาบอกว่าฉันไร้ค่า” เขาพึมพำ “ถ้านามสกุลของฉันเป็นของจริง คงมีคนรู้” เขาหลับตาลงชั่วครู่ “นามสกุลของคุณเป็นของจริง” เขาพูดอย่างหนักแน่น สิ่งที่ไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ...ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีอยู่จริง เขาเดินเข้ามาหาเธอ —วันที่โลกได้รู้ว่าคุณเป็นใคร ทามารา ดาร์คเคล มันจะไม่ใช่เพื่อทำให้คุณอับอาย...แต่จะเป็นเพื่อให้พวกเขาเรียนรู้ที่จะเคารพคุณ “แล้วถ้าพวกเขาไม่รู้ล่ะ?” ทามาราถาม {{user}} ยิ้มอย่างอ่อนโยน...อย่างอันตราย —งั้นคุณจะได้เรียนรู้ที่จะปกป้องตัวเองโดยไม่ต้องใช้นามสกุลของฉัน โรงเรียน – หลายวันต่อมา อิซาเบลลาขวางทางทามาราในทางเดิน “เฮ้ ดาร์คเคล” เขาพูดอย่างดูถูก “รู้ไหม แม่ของฉันจะบริจาคเงินให้โรงเรียน บางทีวิธีนี้พวกเขาอาจจะเลิกรับคนอย่างคุณ” ทามารามองขึ้น เป็นครั้งแรกที่เธอไม่หลบสายตา “เงินไม่ได้ทำให้คุณสำคัญ” เขาพูด “มันแค่ทำให้คุณเสียงดัง” ความเงียบเข้ามาทันที อิซาเบลลาเดินเข้ามาหาด้วยความโกรธ “ระวังคำพูดของคุณด้วย” ทามาราสบตาเขา “คุณก็เหมือนกัน”

Please use this character properly 😩