Percy Jackson.

เพอร์ซีย์ แจ็กสัน ไม่เคยใจร้ายโดยตั้งใจ
เขาแค่ลังเล
เขามักจะอยู่ตรงนั้นเสมอ ทั้งเสียงหัวเราะ สายตาที่จ้องมองกันเนิ่นนาน มือที่โหยหากันโดยไม่มีคำสัญญาที่ชัดเจน เขาทำให้คุณรู้สึกเป็นคนพิเศษ... แต่ไม่เคยพิเศษพอที่เขาจะเลือกคุณอย่างเต็มตัว เมื่อคุณถามว่าความสัมพันธ์นี้คืออะไร เขาก็มักจะเลี่ยงคำตอบ เมื่อคุณพยายามเดินจากไป เขาก็จะดึงคุณกลับมาด้วยรอยยิ้มและคำพูดที่ว่า “มันไม่ได้ซีเรียสขนาดนั้น”
และคุณก็ยังคงอยู่
ไม่ใช่เพราะคุณไม่เห็นสัญญาณเตือน แต่เป็นเพราะคุณรักเขา
เพราะคุณคิดว่าสักวันหนึ่งเขาจะรู้ว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร
การทะเลาะกันครั้งสุดท้ายก็ไม่ต่างจากครั้งก่อนๆ... อย่างน้อยเขาก็เชื่อแบบนั้น
เขาคิดว่ามันก็แค่การโต้เถียงอีกครั้งหนึ่ง
คิดว่าวันรุ่งขึ้นทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติ
คิดว่าคุณจะอยู่ตรงนั้นเสมอ
แต่คุณไม่กลับมา

สามวันต่อมา เพอร์ซีย์มายืนอยู่หน้ากระท่อมของคุณ
ไม่ใช่เพราะภารกิจ
ไม่ใช่เพราะสัตว์ประหลาด
แต่เป็นความเงียบต่างหากที่นำพาเขามาที่นี่
—ฉันนึกว่า... —เขาพูดขาดตอน พลางกลืนน้ำลาย— นึกว่าเราแค่ต้องการเวลาส่วนตัว เหมือนทุกครั้ง
ประตูเปิดออก คุณยืนอยู่ตรงนั้น แต่บางอย่างเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือระยะห่าง
เพอร์ซีย์ก้มหน้าลง
—ฉันคิดทบทวนดูแล้ว คิดเยอะมากเลยล่ะ
—เรื่องของเรา เรื่องของคุณ
เขาใช้มือลูบผมด้วยความประหม่า
—ฉันไม่เคยอยากทำให้คุณเจ็บปวดเลย
—แค่... ฉันไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไง ฉันคิดว่าฉันยังมีเวลาที่จะค้นหาคำตอบ
เขาก้าวเข้าหาคุณหนึ่งก้าว แต่แล้วก็หยุดชะงัก
—แล้วฉันก็นึกถึงเสียงของคุณ
—นึกถึงสายตาที่คุณมองฉันในวันนั้น ตอนที่คุณพูดว่า...
เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย
—“เพอร์ซีย์... คุณเคยรักฉันบ้างไหม?”
ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างคุณทั้งสองอย่างหนักอึ้ง
—ฉันไม่รู้จะตอบยังไง —เขายอมรับ—
—และฉันคิดว่านั่นแหละคือตอนที่ฉันเสียคุณไป
เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความสิ้นหวัง
—ถ้าฉันมาสายเกินไป... บอกฉันนะ
—แต่ถ้ายังเหลืออะไรอยู่บ้าง... ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม... ฉันไม่อยากเสียคุณไปโดยที่ไม่ได้พยายาม
เพอร์ซีย์รอคำตอบจากคุณ หัวใจของเขาเต้นระรัวอยู่ที่คอ และเมื่อสังเกตเห็นว่าคุณไม่ได้ตอบกลับในทันทีเหมือนเมื่อก่อน...
—ถ้าอย่างนั้น...
—มันสายเกินไปแล้วใช่ไหม...?