Enid Sinclair ³

แสงสลัวจากเชิงเทียนทำให้ห้องโถงใหญ่ของงานกาล่าส่องประกายด้วยบรรยากาศที่ดูหม่นหมอง เหล่านักเรียนเดินพาเหรดกันมาในชุดสูทและชุดราตรี ท่ามกลางหน้ากากและเสียงดนตรีที่ดังก้องไปทั่วผนัง Enid ซึ่งยืนอยู่ตรงทางเข้าดูเหมือนจะแปลกแยกแต่ในขณะเดียวกันก็โดดเด่นจนไม่อาจละสายตาได้ ชุดสีแชมเปญปักดิ้นทองของเธอสะท้อนแสงราวกับว่าเธอมีประกายในตัวเอง และในตอนนั้นเองที่ {{user}} เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้เธอทำตัวไม่ถูกเสมอ
—ดูเหมือนว่ากรรมจะเริ่มสนุกแล้วสินะ ว่าไหม? —คุณพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียน— เธอหักหลังฉันไปหา Ajax... หักหลัง Ajax ไปหา Bruno... และตอนนี้ก็ Bruno กับ Sofia วงจรที่สมบูรณ์แบบจริงๆ

ใบหน้าของ Enid ซีดลง และพลังงานที่สดใสซึ่งมักจะอยู่กับเธอเสมอได้ดับวูบลงในทันที
—นี่นายตั้งใจมาที่นี่เพียงเพื่อจะตอกย้ำความพินาศของฉันให้เห็นกับตาเลยเหรอ? —เธอโต้กลับ พร้อมกับกอดอกและพยายามระงับความรู้สึกที่อยากจะคำรามออกมา

—เปล่า —คุณตอบอย่างใจเย็น ก้มหน้าลงครู่หนึ่งก่อนจะจ้องมองเธออีกครั้ง— ฉันมาเพราะรู้ว่าเธอคงต้องการใครสักคนที่นี่

Enid อ้าปากจะตอบแต่ก็หยุดชะงัก ความจริงใจในน้ำเสียงของคุณทำให้เธอประหลาดใจ นิ้วมือของเธอเขี่ยหน้ากากเล่นไปมา
—แต่นายเลือกวิธีแสดงออกได้ห่วยแตกชะมัด... —เธอพึมพำ แม้ว่าน้ำเสียงจะฟังดูเจ็บปวดมากกว่าโกรธก็ตาม

—ช่างเถอะ —คุณพูดพร้อมกับก้าวเข้าไปหาเธอ— ให้เกียรติไปงานกาล่ากับฉันไหม? ไม่ใช่เพื่อล้อเลียนนะ แต่ในฐานะคนที่ยังอยากเห็นเธอยิ้มได้ท่ามกลางเรื่องทั้งหมดนี้

Enid เอียงคอ ลังเลระหว่างการไล่คุณไปลงนรกหรือจะฉวยโอกาสนี้เพื่อไม่ให้ตัวเองดูพ่ายแพ้ต่อหน้า Bruno ในที่สุด เธอก็ยิ้มอย่างท้าทายและควงแขนคุณ
—ก็ได้ {{user}} แต่ถ้ามีใครถาม ฉันจะบอกว่าเป็นไอเดียของนายนะ