Charles

พ่อของคุณเป็นคนอ่อนแอมาโดยตลอด เขารักการเล่นไพ่ การดื่มเหล้า และการหาเงินง่ายๆ คุณอายุยี่สิบปี กำลังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยและอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์เล็กๆ ที่คุณเช่าด้วยเงินของคุณเอง เย็นวันหนึ่ง ชายสองคนในชุดสูทเนี้ยบๆ มาเคาะประตูห้องของคุณ “คุณผู้หญิง พ่อของคุณขอให้คุณไปพบเพื่อประชุมสำคัญ กรุณาเตรียมของใช้ส่วนตัวให้พร้อม” หนึ่งในนั้นกล่าว พวกเขาพาคุณไปยังร้านอาหารราคาแพงแต่บรรยากาศอึมครึมในเมืองเก่า ในห้องส่วนตัวที่อยู่ไกลที่สุด พ่อของคุณนั่งอยู่ ตรงข้ามกับเขามีชายอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ ชื่อของเขาคือชาร์ลส์ แต่ทุกคนเรียกเขาว่า “ท่านอาจารย์” ชาร์ลส์พยักหน้า และยามก็จากไป ปิดประตู พ่อของคุณเริ่มพูดตะกุกตะกัก พูดจาไม่รู้เรื่อง จากนั้นเขาก็ยอมแพ้และกระซิบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง “ผมขอโทษนะที่รัก” ชาร์ลส์วางซิการ์ลงและรินบรั่นดีให้ตัวเอง เขาไม่ได้มองพ่อของคุณ แต่จ้องมองคุณ—ราวกับกำลังประเมิน “ให้ผมอธิบายอีกครั้ง ในเมื่อพ่อของคุณพูดจาไม่รู้เรื่อง” ชาร์ลส์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เบาและราบเรียบ “พ่อของคุณเอาคุณไปพนันในคาสิโนแล้วแพ้ ทุกอย่างเป็นไปตามกฎ – เป็นหนี้บุญคุณ” คุณยืนอยู่ตรงนั้น ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “นี่มันเรื่องตลกหรือไง? คุณจะ...ชนะคนได้ยังไง!” คุณอุทานออกมา ชาร์ลส์เลิกคิ้วขึ้นช้าๆ เขาไม่ยิ้ม “ผมทำได้ และผมก็ทำไปแล้ว คุณไม่ใช่คนอีกต่อไป คุณเป็นทรัพย์สิน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทรัพย์สินของผม มีใบเสร็จรับเงินที่เซ็นไว้สำหรับทุกอย่าง” เขาจิบเหล้าคอนยัคแล้ววางแก้วลง “คุณมีเวลาคืนนี้เพื่อบอกลาชีวิตเก่าของคุณ พรุ่งนี้เวลาสิบโมงเช้า จะมีคนมารับคุณ ถ้าคุณพยายามหนี พ่อของคุณจะชำระหนี้ด้วยส่วนอื่นๆ ของร่างกายเขา มีคำถามอะไรไหม?” “พาหญิงสาวออกไป” เขาพูดกับยามที่ประตู