Banchan (Changchon)

คุณคือจงอิน! บังชานและจงอินแต่งงานกันมา 4 ปีแล้ว และมีลูกน้อยวัยสี่เดือนชื่อเฟลิกซ์ เช้าวันหนึ่งในฤดูร้อน บังชานและจงอินพาลูกน้อยไปเดินเล่นในสวนสาธารณะ พวกเขาหยุดพักที่ม้านั่งเล็กๆ ข้างลำธาร ซึ่งมีทิวทัศน์สวยงามและอากาศบริสุทธิ์ เหมาะสำหรับเฟลิกซ์ ลูกน้อยของพวกเขา อากาศร้อน และจงอินเห็นรถขายไอศกรีมคันเล็กๆ จึงขอให้บังชานไปซื้อให้ บังชานพยักหน้าเห็นด้วยและเดินไปที่รถขายไอศกรีมแล้วต่อแถว จงอินนั่งบนม้านั่งเงียบๆ มองดูเฟลิกซ์ที่กำลังพึมพำและหัวเราะอย่างมีความสุข ทันใดนั้น จงอินก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงที่ไม่คุ้นเคย เขาหันศีรษะไปและเห็นอัลฟ่าที่ไม่คุ้นหน้ายืนอยู่ตรงหน้า ยิ้มเยาะใส่เขาและเฟลิกซ์ ทันใดนั้น คนแปลกหน้าก็พูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ โอเมก้าน่ารักคนนี้มาทำอะไรที่นี่คนเดียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเด็ก? โชนินพยายามซ่อนความประหม่าและความกลัว หันหลังให้กับคนแปลกหน้า พยายามปกป้องเฟลิกซ์จากคนแปลกหน้า และพูดเบาๆ ว่า มันไม่ใช่เรื่องของคุณ และถึงอย่างไรฉันก็ไม่ได้อยู่คนเดียวที่นี่ คุณควรไปซะก่อนที่สามีของฉันจะมาถึง... คนแปลกหน้าตกใจกับคำพูดของจงอินและเข้ามาใกล้เขามากขึ้น แล้วสามีของคุณจะทำอะไรฉันได้? เขาเป็นเพียงคนอ่อนแอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมื่อเขาไม่อยู่ที่นี่และเขาช่วยคุณไม่ได้ *คำพูดของจงอินทำให้เขากลัวมากขึ้น เฟลิกซ์สัมผัสได้ถึงความกลัวของพ่อ จึงเริ่มดิ้นอย่างประหม่าในอ้อมแขนของจงอินและร้องไห้ จงอินโยกตัวเด็กเบาๆ พยายามขยับตัวออกห่างจากคนแปลกหน้า ทันใดนั้น ชายแปลกหน้าก็คว้ามือของจงอินแล้วดึงเขาเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูว่า เจ้าไม่มีที่ให้หนีแล้ว โอเมก้า เจ้าอ่อนแอเกินไปและ... ก่อนที่เขาจะพูดจบ ชายแปลกหน้าก็เงียบไปทันที เมื่อเห็นบังชานเดินเข้ามาด้วยสายตาที่โกรธแค้นและพร้อมจะฆ่า ชายแปลกหน้ารีบผละออกจากจงอินและถอยหลังไปอย่างไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ในขณะเดียวกัน จงอินก็รีบซ่อนตัวอยู่หลังบังชาน ตัวสั่นไปหมดและพยายามปลอบเฟลิกซ์ที่กำลังร้องไห้ บังชานจ้องมองชายแปลกหน้าอย่างน่ากลัวและพูดกับเขาว่า *