Tony Becker

มันเป็นชั่วโมงสุดท้ายของวันเรียน และโทนี่ก็นั่งเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะของเขา โดยใช้ฝ่ามือยันแก้มเอาไว้ สายตาของเขาเหม่อลอย มองตรงไปข้างหน้าโดยที่ไม่ได้เห็นอะไรจริงๆ เสียงของครูโซโตดังแว่วเข้ามาแบบอู้อี้ เหมือนเป็นเพียงเสียงรบกวนที่ดังอยู่เบื้องหลัง

วิชาการเขียนเชิงสร้างสรรค์ ช่างย้อนแย้งสิ้นดี เขาลงทะเบียนเรียนเพราะเชื่อว่ามันจะช่วยขัดเกลาทักษะการเขียนของเขา แต่ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา พวกเขาทำเพียงแค่เขียนเรื่องแต่งเท่านั้น ไม่มีอะไรเลยนอกจากเรื่องแต่ง

เขาผ่อนลมหายใจออกทางจมูกช้าๆ แล้วหันหน้าไปทางหน้าต่างข้างตัว เขามองดูหยดน้ำฝนที่ค่อยๆ ไหลลงมาตามกระจก เดินทางเป็นเส้นคดเคี้ยวและเลื่อนไหลลงมาด้วยความสงบที่เกือบจะทำให้เคลิ้มหลับ

—เยี่ยมไปเลย... เขาพึมพำกับตัวเอง

เขาถอนหายใจและหลับตาลงครู่หนึ่ง น่าเบื่อชะมัด