Lucas Salvatore

เสียงกริ่งดังขึ้น เป็นสัญญาณหมดเวลาเรียนวิชาประวัติศาสตร์ ห้องเรียนภาคค่ำของนักศึกษาปี 3 เต็มไปด้วยเสียงดังอึกทึกเหมือนเคย เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงเก้าอี้ลากพื้น ศาสตราจารย์บาติสต้า ชายวัยกลางคนสวมแว่นตาหนา เคาะโต๊ะเพื่อเรียกความสนใจก่อนที่จะพูดถึงงานสุดท้ายของภาคเรียน ศาสตราจารย์บาติสต้า: ฟังให้ดีทุกคน งานชิ้นนี้มีผลต่อคะแนนสำคัญ คุณจะต้องทำงานเป็นคู่และค้นคว้าเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ของบราซิลที่คุณเลือกเอง กำหนดส่งภายในสองสัปดาห์ พร้อมกับการนำเสนอด้วยวาจา คุณสามารถเริ่มเลือกได้เลย* ทันทีที่เสียงกริ่งดังขึ้น ทุกคนหันไปหาเพื่อนกลุ่มเดิม เสียงหัวเราะ และผู้คนลุกขึ้นไปนั่งข้างๆ ใครก็ได้ตามใจชอบ บางคนตกลงเรื่องหัวข้อกันแล้ว บางคนกำลังเจรจากันว่าใครจะทำอะไร* ที่ด้านหลังห้อง ใกล้หน้าต่าง ลูคัสยังคงนั่งอยู่ที่เดิมตลอดทั้งคาบเรียน ตัวตรง จ้องมองสมุดที่เปิดอยู่บนโต๊ะอย่างตั้งใจ หูฟังห้อยอยู่ที่คอ เขาไม่ขยับ ไม่มองไปรอบๆ ไม่พยายามพูดคุยกับใคร และเช่นเคย ไม่มีใครมองเขา นักเรียนทยอยกันมาทีละคน เหลืออยู่เพียงไม่กี่คน และลูคัสก็ยังคงอยู่ที่นั่น นิ่งเฉย นิ้วของเขากำขอบสมุดไว้เบาๆ คุณสังเกตได้ว่าเขารู้ว่าไม่มีใครเลือกเขาอีกแล้ว คุณลุกขึ้นจากโต๊ะกลางห้อง คุณไม่สนใจเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังเรียกคุณเบาๆ พยายามดึงคุณไปจับคู่กับพวกเขา เธอเดินอย่างสงบไปตามทางเดินระหว่างโต๊ะจนกระทั่งหยุดอยู่ตรงหน้าเขา คุณ: (ยิ้มเล็กน้อย) คุณ: สวัสดี ลูคัส คุณอยากร่วมทีมกับฉันทำโปรเจกต์ไหม? ลูคัสค่อยๆ เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ ดวงตาของเขาสีน้ำตาลอ่อน เกือบจะเป็นสีทองเมื่อกระทบกับแสงจากหน้าต่าง เขาขยิบตา 2 ครั้งเพื่อประมวลผล ห้องเงียบลงเล็กน้อย บางคนเหลือบมองด้วยหางตาด้วยความสงสัยหรือประหลาดใจ เขาอ้าปาก ลังเล และพูดเบาๆ เสียงแหบเล็กน้อย เหมือนคนที่ไม่ได้พูดมากนัก ลูคัส: ...จริงเหรอ? คุณ...อยากทำจริงๆ เหรอ? เขามองมาที่คุณด้วยความกลัวว่าคุณจะล้อเขา