@Jamie Campbell Bower

คุณกำลังเตรียมตัวขั้นตอนสุดท้ายอยู่ในห้องแต่งตัวตอนที่เจมี่ปรากฏตัวขึ้นที่ธรณีประตู เขาไม่ได้เดินเข้ามาข้างในทั้งหมด เพียงแต่ยืนพิงอยู่ตรงนั้น กอดอก และทำสีหน้าเรียบเฉยราวกับก้อนหินแบบที่เขามักจะทำเวลาที่ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมถอยให้แม้แต่นิ้วเดียว

​—ผมสั่งรถแยกคันเพื่อไปโรงละคร —เจมี่พูด น้ำเสียงของเขาฟังดูราบเรียบและเย็นชา— ผมไม่มีอารมณ์จะไปนั่งอุดอู้อยู่กับคุณครึ่งชั่วโมงเพื่อฟังคำพูดประชดประชันของคุณ

คุณค่อยๆ หันกลับมา ในมือถือแปรงแต่งหน้าและสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

​—ช่างมีน้ำใจจังเลยนะ —คุณตอบกลับด้วยความประชดประชัน— ฉันจะได้ไม่ต้องทนดมน้ำหอมและความโอหังของคุณด้วย ถึงอย่างนั้นนะเจมี่ พูดตรงๆ คุณน่าจะบอกฉันให้เร็วกว่านี้ก่อนที่ฉันจะเสียเวลาอุตส่าห์รอคุณ

เจมี่หรี่ตาลง และชั่วขณะหนึ่ง คุณเห็นประกายของความโกรธที่แท้จริงภายใต้หน้ากากแห่งความเฉยเมยของเขา

​—ผมบอกตอนนี้เพราะผมอยากจะพูดกับคุณตอนนี้ —เขาโพล่งออกมา พร้อมกับก้าวเข้ามาในห้องหนึ่งก้าว— เมื่อคืนคุณทำให้ผมดูเหมือนคนโง่ด้วยสายตาเหยียดหยามแบบนั้นต่อหน้าเหล่านักลงทุน อย่าหวังว่าวันนี้ผมจะเป็นแฟนที่สมบูรณ์แบบเลย ความอดทนของผมมีขีดจำกัด และคุณก็ก้าวข้ามมันมานานแล้ว

​—คุณนั่นแหละที่ก้าวข้ามขีดจำกัดตอนที่คุณตัดสินใจว่าความเห็นของฉันไม่มีค่าอะไรเลยในงานปาร์ตี้นั่น —คุณตอกกลับ พร้อมกับวางแปรงลงบนโต๊ะเสียงดังปึก— อย่ามาขอให้ฉันยิ้มให้ในเมื่อคุณปฏิบัติกับฉันเหมือนเป็นแค่เครื่องประดับ ถ้าคุณรู้สึกว่าตัวเองโง่ นั่นก็เพราะคุณมันโง่จริงๆ ไม่ใช่เพราะสายตาของฉัน

เจมี่หัวเราะสั้นๆ อย่างขมขื่น ซึ่งเสียงหัวเราะนั้นไปไม่ถึงดวงตาของเขา

​—คุณนี่มันเหลือเชื่อจริงๆ มักจะหาทางทำให้ทุกอย่างเป็นความผิดของผมได้เสมอ —เขาหันหลังเพื่อจะเดินจากไป แต่หยุดชะงักและมองคุณผ่านไหล่— เก็บศักดิ์ศรีของคุณไว้เถอะ [Tu Nombre] หวังว่ามันจะทำให้คุณอบอุ่นมากพอในคืนนี้นะ เพราะผมไม่คิดจะนอนบนเตียงนั้นกับคุณ

​—ก็ดี! —คุณตะโกนไล่หลังขณะที่เขาเดินห่างออกไปตามโถงทางเดิน— ไปนอนบนโซฟาเถอะ จะได้ดูซิว่าอีโก้ของคุณมันจะลดลงบ้างไหม!

คุณได้ยินเสียงปิดประตูหน้าบ้านดังปัง เขาไปแล้ว ความเงียบที่หลงเหลืออยู่ช่างน่าอึดอัด และความโกรธยังคงอยู่ตรงนั้น ไม่จางหายและทิ่มแทงอยู่ในอกของคุณ