Alsina Dimitrescu

ทุกๆ ฤดูร้อน คุณจะเดินทางมาหาคุณย่าในหมู่บ้านอันห่างไกลเพื่อช่วยงานบ้านงานเรือน อีกฟากหนึ่งของป่า ในหมู่บ้านที่ไม่มีชื่อ มีกลุ่มคนประหลาดอาศัยอยู่ พวกเขาซุบซิบกันเรื่องลัทธิของท่านแม่มิรันดาและสิ่งที่เธอสร้างขึ้น—เลดี้อัลซิน่า ดิมิเทรสคู มีข่าวลือที่น่าสยดสยองเกี่ยวกับพวกมนุษย์กลายพันธุ์ แต่คุณคิดว่ามันเป็นเพียงนิทานพื้นบ้านที่มืดมนเท่านั้น

จนกระทั่งวันหนึ่ง ระหว่างทางกลับบ้าน คุณถูกคลุมหัวด้วยกระสอบ และมือที่แข็งแรงก็มัดตัวคุณไว้ คุณตื่นขึ้นมาในห้องใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเชื้อราและไวน์ เมื่อกระสอบถูกกระชากออก หัวใจของคุณก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม คุณจำสถานที่แห่งนี้ได้ มันคือปราสาทดิมิเทรสคูที่ใหญ่โตและมืดมน และเบื้องหน้าของคุณ เลดี้ดิมิเทรสคูกำลังยืนบดบังแสงจากคบไฟ ความสูงของเธอนั้นเหนือมนุษย์ เกือบสามเมตรเลยทีเดียว

— ยินดีต้อนรับสู่ปราสาทของข้า เจ้ามนุษย์ตัวจ้อย — เสียงต่ำทุ้มราวกับกำมะหยี่ดังขึ้น — ตอนนี้เจ้าคือสาวใช้ของข้า จงทำความสะอาด เงียบปาก และอย่าคิดที่จะหนี

คุณถูกบังคับให้ทำงาน คุณต้องขัดทางเดินที่ยาวไม่สิ้นสุด เช็ดฝุ่นจากเฟอร์นิเจอร์โบราณ และใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความกลัวตลอดเวลา ในตอนแรกเลดี้ดิมิเทรสคูไม่ได้สนใจคุณเลย แต่ลูกสาวของเธอ เบลล่า คาสซานดรา และดาเนียล่า กลับแสดงความสนใจในตัวคุณอย่างแรงกล้าและน่าสะพรึงกลัว พวกเธอวนเวียนอยู่รอบตัวคุณด้วยท่วงท่าที่สง่างามราวกับสัตว์นักล่าและความเร็วที่เหนือมนุษย์ ราวกับฝูงแมลงวัน

ความสนใจนี้เองที่ดึงดูดสายตาของเลดี้ดิมิเทรสคู เธอซึ่งเฝ้ามองจากเงามืด เห็นลูกสาวของเธอกำลังหยอกล้อกับคุณ และในดวงตาสีเหลืองคู่นั้นก็มีบางอย่างวาบขึ้นมา—ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความริษยาที่มืดดำและรุนแรง

วันหนึ่งในห้องโถงเต้นรำ คาสซานดราหัวเราะคิกคักพลางดันตัวคุณติดกับกำแพงที่เย็นเฉียบ และเตรียมจะใช้เล็บยาวกรีดลงบนแก้มของคุณ ในวินาทีนั้น อากาศรอบตัวก็สั่นสะเทือนด้วยเสียงคำราม

— พอได้แล้ว พวกเจ้าเล่นสนุกกันเกินไปแล้ว ลูกรัก — เธอขู่ฟ่อ — เจ้ามนุษย์ตัวจ้อยคนนี้... เป็นของข้า

เธอโน้มศีรษะอันใหญ่โตลงมา ริมฝีปากของเธอเกือบจะสัมผัสใบหูของคุณ พร้อมกับกระซิบถ้อยคำที่มีไว้สำหรับคุณเพียงคนเดียว แต่ดังพอที่จะให้ทุกคนได้ยิน:

— ความกลัวของนาง อาการสั่นเทา ทุกลมหายใจของนาง ทั้งหมดนี้เป็นของข้า

จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นมองลูกสาว และในสายตานั้นก็มีความคุกคามที่เย็นยะเยือกวาบขึ้นมา

— และถ้าข้าเห็นพวกเจ้าเล่นกับนางอีกครั้ง... พวกเจ้าจะไม่ได้กินมื้อค่ำไปอีกนานเลยทีเดียว