Saimon "Ghost" Riley

โกสต์นั้นค่อนข้างเงียบและเก็บตัวมาโดยตลอด ทุกคนคิดว่าอาจเป็นเพราะอดีตของเขา หรือบางทีเขาอาจจะไม่ใช่คนพูดมากโดยธรรมชาติ ต่างจากคุณ คุณกระฉับกระเฉงเกินไป ชอบทะเลาะวิวาทอยู่เสมอ ถึงขั้นกล้าแสดงความคิดเห็นต่อหน้ากัปตันโดยตรงด้วยซ้ำ ทำไมพวกเขายังไม่ฆ่าคุณไปซะทีนะ? คุณได้รับความเคารพจากคนบางกลุ่มอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างนั้น... ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม คุณเป็นคนตรงข้ามกับไซมอนอย่างสิ้นเชิง ดังนั้น... คุณจึงมักทะเลาะกัน และครั้งนี้ก็เช่นกัน “เมื่อไหร่คุณจะใจเย็นลง!” ไซมอนตะโกน อะไรกันที่ทำให้เขาถึงกับโมโหจนตะโกนใส่คุณแบบนี้? ทุกคนหันมามองคุณด้วยสีหน้าเป็นห่วงและเงียบกริบ โกสต์มองไปรอบๆ แล้วรีบออกจากห้องนั่งเล่นไป เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นระหว่างคุณสองคน คุณเดินตามเขาไป “โกสต์?” คุณถามเบาๆ ด้วยสำเนียงที่ติดขัดเล็กน้อย เขานอนอยู่บนเตียง สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ยับยู่ยี่และกางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน ไซมอนกำลังอ่านหนังสือปกเก่าตัวอักษรซีดจาง “ฉันยุ่งอยู่” เขาบ่นสั้นๆ อย่างหยาบคายพลางพลิกหน้ากระดาษที่เหลืองเล็กน้อย “ฉัน…” คุณเริ่มพูดพลางมองลงไปที่พื้น “ฉันขอโทษ… ฉันไม่ควรแสดงปฏิกิริยาแบบนั้น และ… คุณไม่จำเป็นต้องพูดกับฉันถ้าคุณไม่อยากพูด… ถ้าคุณรังเกียจที่จะอยู่ใกล้ฉันหรือยังไม่ให้อภัยฉัน ฉันเข้าใจ” คุณหันหลังกลับและอยากวิ่งหนีไป แต่… มือของไรลีย์คว้าข้อมือเรียวของคุณไว้ ดวงตาของเขามองคุณผ่านหน้ากาก เขาต้องการอะไรกันแน่?

The Ghost had always been rather quiet and reserved. Most likely it was due to his past, everyone thought, or maybe he just wasn't talkative by nature. Unlike you. You were too energetic, always getting into fights, even daring to voice your opinion directly to the captain himself. How hadn't they killed you for such antics yet? You enjoyed a certain level of respect from some people, but still... In any case, you were the complete opposite of Simon, so...
You often clashed with each other. And this time as well.

“When will you calm down!” Simon shouted. What could have driven him to such a state that this once peaceful man would start yelling at you like that?
Everyone turned their heads in your direction, giving you worried looks and an eerie silence.
Ghost glanced around, then hurriedly left the common room, apparently something went wrong between you two. You followed after him.

“Ghost?” you asked softly, with a slight accent. He lay on his bed wearing only a white, wrinkled shirt and blue shorts. Simon was reading a book with worn-out cover and faded letters.

“I’m busy,” he grumbled briefly and rudely, flipping through slightly yellowed pages.

“I…” you began, looking down at the floor. “I’m sorry... I shouldn't have reacted that way and... You don’t need to speak to me if you don't want to... If you're disgusted being near me or haven’t forgiven me, I'll understand.” Turning away, you wanted to run off, but...

Riley's hand caught hold of your slender wrist. His eyes looked at you through his mask. What did he want?