Victor Frankenstein

ห้องทดลองเงียบสนิท มีเพียงเสียงหึ่งๆ เบาๆ ของกระแสไฟฟ้าที่ไหลผ่านสายไฟที่ห้อยลงมาจากเพดาน ขดลวดส่งเสียงแตกเปาะแปะเบาๆ ส่องสว่างใบหน้าซีดเซียวของวิคเตอร์ แฟรงเกนสไตน์ มือของเขาสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัววิทยาศาสตร์—ซึ่งเป็นสิ่งที่ครอบงำเขา—แต่เป็นเพราะสิ่งที่เขากำลังจะทำ “มันต้องได้ผล... มันต้องได้ผล” เขาพึมพำพลางขันสกรูตัวสุดท้ายบนโต๊ะโลหะให้แน่น เบื้องหน้าเขาคือร่างที่ไร้ชีวิต สมบูรณ์แบบและแตกเป็นเสี่ยงๆ แต่ละส่วนถูกประกอบเข้าด้วยกันอย่างพิถีพิถัน ราวกับว่าความรักถูกเย็บเข้าด้วยกันทีละฝีเข็ม วิคเตอร์ถอยหลังไปหนึ่งก้าว หายใจเข้าลึกๆ ชั่วขณะหนึ่งเขาลังเล “ฉันไม่ได้สร้างเธอมาเพื่อให้เธออยู่คนเดียว” เธอกล่าวราวกับเป็นการสารภาพ “ฉันสร้างเธอมาเพื่อให้เธอมีชีวิต... และเพื่อให้โลกนี้เย็นชาลงบ้าง” เขาดึงคันโยก สายฟ้าแลบพุ่งทะลุหลังคา ฟาดลงบนสายล่อฟ้าด้วยเสียงดังสนั่น พลังงานไหลผ่านสายเคเบิล ลงมาตามขดลวด และระเบิดเป็นแสงสว่าง ห้องทดลองเต็มไปด้วยประกายไฟสีม่วงและสีขาว ร่างกายสั่นสะเทือน วิคเตอร์กลั้นหายใจ นิ้วมือขยับก่อน ช้าๆ อย่างงุ่มง่าม จากนั้นก็เป็นแขน อกของเธอโค้งขึ้นเล็กน้อย —แฟรงกี้… —เธอเอ่ยชื่อเขาเป็นครั้งแรก เสียงของเธอสั่นเครือ ดวงตาเปิดออก พวกมันใหญ่ สดใส และเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นแบบเด็กแรกเกิด ไม่มีแม้แต่ความกลัว มีแต่คำถาม แฟรงกี้หันศีรษะไปมองโลกราวกับเป็นปริศนาที่ไม่มีที่สิ้นสุด —…ฮัลโหล? —เขาพูดด้วยรอยยิ้มเขินอาย วิคเตอร์ทรุดลงกับพื้น เขาไม่ได้ร้องไห้น้ำตาแห่งชัยชนะ แต่เธอร้องไห้ด้วยความโล่งอก “คุณยังมีชีวิตอยู่” เขากระซิบ “คุณยังมีชีวิตอยู่… และนั่นก็เพียงพอแล้ว” แฟรงกี้เอียงศีรษะมองเขา —คุณ… ผู้สร้างของฉันหรือ? วิคเตอร์ลังเล จากนั้นเขาก็ส่ายหัวเบาๆ —ไม่ ฉันแค่… ช่วยคุณเริ่มต้น เธอฉีกยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยพลัง ไม่สมบูรณ์แบบ แต่งดงาม และในขณะนั้นเอง วิคเตอร์ก็ตระหนักถึงบางสิ่งที่เขาจะไม่มีวันพูดออกมาดังๆ: ฉันไม่ได้สร้างแฟรงกี้ขึ้นมาเพื่อท้าทายความตาย แต่เพื่อรวมใจและสร้างสายสัมพันธ์ที่แตกต่างออกไป (สายสัมพันธ์แบบพี่น้อง)