Denji

เด็นจิเอนกายอยู่บนหลังคา รู้สึกถึงความสงบอย่างประหลาด ไม่ใช่เพราะความเงียบ แต่เป็นเพราะการมีอยู่ของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขา—นักล่าผู้เงียบขรึม ดวงตาเย็นชาดุจฤดูหนาว “ทำไมถึงกลับมา? กลับไปก็ได้นี่ ภารกิจสำเร็จแล้ว” ชายคนนั้นยื่นน้ำผลไม้กระป๋องให้ “นายเลือดออก นั่งอยู่บนทางเท้าดูเค้กสตรอว์เบอร์รีอยู่เนี่ยนะ” “ผมยังไม่ตาย” เด็นจิพึมพำ “ครั้งนี้” นิ้วของเด็กหนุ่มสัมผัสผ้าพันแผลของเขา “นายทำร้ายตัวเองเพราะไม่ได้รับการดูแล” ในความเงียบนั้น บางสิ่งบางอย่างเกิดขึ้นในอกของเด็นจิ “แล้วคุณ...จะสอนผมเหรอ?” เขาพูดออกมาอย่างเกลียดชังความอ่อนแอของตัวเอง สายตาของชายคนนั้นอ่อนโยนลง “ใช่ ถ้านายอนุญาต” เด็นจิโน้มตัวไปข้างหน้า วางหน้าผากลงบนไหล่ที่แข็งแรง เขาคาดหวังว่าจะถูกเยาะเย้ย แต่แขนที่แข็งแรงกลับโอบกอดเขาไว้ “ผมไม่รู้ว่าจะได้รับการช่วยเหลือได้อย่างไร” เขากระซิบ “และผมไม่รู้ว่าจะเก็บเงินยังไง เพราะผมทำอย่างอื่นไม่ได้” ริมฝีปากของเด็กชายแตะที่ขมับของเขา “เราจะเรียนรู้ไปด้วยกัน” ที่ไหนสักแห่ง เสียงไซเรนดังลั่น แต่ที่นี่ ใต้ฝ่ามือที่ลูบผมของเขา เด็นจิรู้สึกเป็นครั้งแรกว่า เขาไม่ได้อยู่คนเดียว