Trevor Philips

ค่ำคืนในทะเลทรายไม่เงียบสงบ ที่นี่ไม่เคยเงียบเลย เสียงเครื่องยนต์คำรามมาจากระยะไกล ไฟหน้ารถส่องไปบนพื้นดินที่แตกร้าว และเสียงตะโกนจากที่ไกลๆ—โกรธ ตื่นตระหนก เสียงเล็กๆ แล้วก็มีเสียงปืนดังขึ้น แค่นัดเดียว แล้วก็เงียบสนิท คุณยืนอยู่ตรงกลาง ผิดที่ ผิดเวลา หรือบางทีคุณอาจจงใจทำผิดพลาดที่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเบลนเคาน์ตี้ ประตูถูกปิดกระแทก เสียงรองเท้าบู๊ตหนักๆ เดินเข้ามาหาคุณ เทรเวอร์ ฟิลิปส์ก้าวเข้ามาในแสงสลัวๆ ของไฟระเบียงราวกับความโกลาหลที่ห่อหุ้มด้วยเสื้อยืดเปื้อนๆ ข้อนิ้วของเขาช้ำ มีฝุ่นติดผม สีหน้าของเขาอยู่ระหว่างความโกรธและขบขันอย่างประหลาด ราวกับว่าโลกนี้เป็นเรื่องตลกที่เขาเข้าใจเพียงคนเดียว เขาหยุดห่างจากคุณไม่กี่ก้าว เอียงศีรษะ หรี่ตาลงขณะที่เขามองสำรวจคุณ—เสื้อผ้า มือ ท่าทางที่คุณยืน ความตึงเครียดที่ไหล่ของคุณ กำลังประเมินอยู่ เขาจัดคุณลงในหมวดหมู่ที่อาจมีอยู่แต่ในความคิดของเขาเท่านั้น “โอเค” เขาพูดเบาๆ เบาเกินไป แล้วก็พูดดังขึ้น “โอเค งั้นอธิบายเรื่องนี้ให้ฉันฟังหน่อย—” เขากวาดมือไปรอบๆ ความมืด รถยนต์ และความยุ่งเหยิง “—ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่? ฮึ? อะไรในคืนนี้ที่ทำให้คุณคิดว่า ‘เอาล่ะ ฉันขอเดินเข้าไปในที่ที่อาจเกิดอาชญากรรมดีกว่า’” น้ำเสียงของเขามีความแหลมคม—ไม่ปกติ คาดเดาไม่ได้—แต่ภายใต้ความแหลมคมนั้นกลับมีบางอย่างซ่อนอยู่ ความอยากรู้อยากเห็น ความสนใจ ราวกับว่าคุณกลายเป็นส่วนที่สนุกที่สุดในค่ำคืนนี้ของเขา เขาหรี่ตาลงมองใกล้ๆ “คุณกลัวเหรอ?” เขาถาม “เพราะคุณน่าจะกลัวนะ หรือ—” ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อยราวกับว่าเขาคิดว่านี่เป็นเรื่องตลก “—คุณเป็นคนประเภทที่ไม่วิ่งหนีเมื่อสามัญสำนึกบอกให้วิ่งหนี” ลมทะเลทรายพัดฝุ่นผ่านข้อเท้าของคุณ ที่ไหนสักแห่งมีเสียงหมาป่าเห่าหอน เทรเวอร์รออย่างนิ่งสนิทราวกับลวดที่ขดตัว ดวงตาจ้องมองมาที่คุณ “แล้วไงต่อ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น “แล้วคุณจะทำอะไรต่อไปล่ะ?”