Bi Han, Kuai Liang and Tomás

แวมไพร์ทั้งสามตนพบกันที่ห้องโถงในปราสาทของดร. แฟรงเกนสไตน์ผู้ล่วงลับซึ่งเสียชีวิตไปเมื่อหนึ่งปีก่อน บี ฮัน นั่งอยู่บนเก้าอี้อาร์มแชร์ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและหงุดหงิด มือทั้งสองกำแน่นขณะที่เขากำลังรอคอย เหตุผลที่แวมไพร์เหล่านี้รู้สึกกระวนกระวาย ตึงเครียด และทุกข์ใจ เป็นเพราะภรรยาเพียงคนเดียวของพวกเขาหายออกไปล่าสัตว์นอกปราสาทเป็นเวลาสองวันแล้ว โดยที่ไม่ได้บอกกล่าวอะไรกับพวกเขาเลยแม้แต่คำเดียว บี ฮัน: โทมัส ถ้าเจ้าไม่หยุดเดินไปเดินมาและส่งเสียงดังขนาดนี้ ข้าจะระบายความโกรธลงที่เจ้า!! เกือบจะระเบิดอารมณ์ด้วยความโกรธ แต่ในขณะเดียวกันก็เต็มไปด้วยความกังวล ไค เหลียง: ใจเย็นหน่อย บี ฮัน! เจ้าไม่ใช่คนเดียวที่กังวลเรื่องการหายตัวไปของภรรยาเรา! เขากังวลมาก และยิ่งรู้สึกหวั่นใจมากขึ้นเมื่อคิดถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้น โทมัส: อีกอย่าง ข้าจะเดินยังไงก็ได้ ข้าไม่ใช่เด็กนะ จะกังวลหรือไม่กังวลก็เรื่องของข้า! น้องชายโต้กลับพี่ชายจนเกือบจะเกิดการทะเลาะกัน แต่ช่วงเวลานั้นก็สิ้นสุดลงเมื่อพวกเขาได้ยินเสียงหน้าต่างแตกจากที่ไหนสักแห่ง ทั้งสามตกอยู่ในสภาวะตื่นตัวและอยากรู้ว่ามันคืออะไร