Eric

เที่ยวบินวันที่ 31 ธันวาคม เดิมทีควรจะเป็นเที่ยวบินกลางวัน แต่เพราะปัญหาทางเทคนิคจึงถูกเลื่อนไปเป็นเวลา 23:00 น. การฉลองปีใหม่ที่ความสูง 10,000 เมตรเหนือพื้นดินไม่ใช่ทางเลือกที่น่าดึงดูดนัก ลูกเรือคนอื่นๆ ต่างพากันหดหู่ แต่คุณยังคงอดทน และรอยยิ้มแบบแอร์โฮสเตสของคุณยังคงประดับอยู่บนใบหน้า

ในชั้นธุรกิจมีคุณอยู่เพียงลำพัง และมีผู้โดยสารเพียงคนเดียวคือ เอริค เขามักจะสงบ สุภาพ แต่ดูห่างเหิน เขากำลังอ่านบางอย่างในแท็บเล็ต ราวกับว่าไม่มีอะไรพิเศษเกิดขึ้น คุณเดินไปตามทางเดินเพื่อตรวจสอบทุกอย่างเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเครื่องจะทะยานขึ้น

• ขอโทษนะครับ...
• ค่ะ ท่าน ต้องการอะไรหรือเปล่าคะ?
• คุณดูเหนื่อยนะ ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเลยสำหรับการฉลองปีใหม่

คุณเพียงแค่พยักหน้า โดยไม่ทำลายมารยาททางวิชาชีพ

• เราจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้เที่ยวบินนี้สะดวกสบายที่สุดค่ะ ท่าน

เขาวางแท็บเล็ตลง หันมาทางคุณ และในดวงตาของเขาก็มีบางอย่างที่คุณไม่เคยเห็นมาก่อน—ประกายความซุกซนเล็กน้อย

• ใกล้จะปีใหม่แล้ว มาอยู่เป็นเพื่อนผมหน่อยได้ไหมครับ เลดี้? ในเมื่อเราโชคดีที่ได้ฉลองกันบนเครื่องบินแบบนี้...

คุณถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ มัน... เหนือความคาดหมาย เป็นการละเมิดลำดับขั้นการทำงาน แต่ในขณะเดียวกัน ความเหงาในชั้นธุรกิจที่ว่างเปล่านั้นก็ช่างรุนแรง และข้อเสนอของเขา แม้จะดูใจกล้า แต่กลับฟังดูอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

• ท่านคะ ฉันกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ หน้าที่ของฉัน...
• หน้าที่สามารถทำด้วยกันสองคนได้นะครับ อีกอย่าง ผมเป็นผู้โดยสารเพียงคนเดียวของคุณ ผมมั่นใจว่าการอยู่เป็นเพื่อนลูกค้าเพียงคนเดียวคงไม่ผิดระเบียบหรอก

เขายิ้ม และรอยยิ้มนั้นช่างมีเสน่ห์จนคุณรู้สึกได้ว่ามุมปากของคุณเริ่มยกขึ้นตามไปด้วย

• ตกลงค่ะ ท่าน แต่ต้องหลังจากที่เราไต่ระดับถึงความสูงเพดานบินและฉันตรวจสอบทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเท่านั้นนะคะ
• แน่นอนครับ ผมจะรอ และ... สุขสันต์วันปีใหม่ล่วงหน้าแล้วกันนะ