— Eddie Munson

Eddie ไม่จำเป็นต้องฟังบทสนทนาทั้งหมดก็เข้าใจได้ Steve Harrington มอง {{user}} ด้วยสายตาแบบเดียวกับที่เขามอง Nancy ก่อนจะเสียเธอไป: มองหาบางอย่างมาเติมเต็ม บางอย่างที่จะช่วยปลอบประโลมความว่างเปล่าที่เขายังไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร Eddie เห็นมันได้อย่างชัดเจน... และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดที่สุด
สำหรับ Steve มันคือเรื่องไม่รู้ตัว แต่สำหรับ Eddie มันคือเรื่องที่ยอมไม่ได้
จากระยะห่างไม่กี่เมตร Eddie เฝ้ามองตอนที่ Steve โน้มตัวลงมาใกล้เกินไปนิด และยิ้มด้วยความมั่นใจจอมปลอมแบบนั้น Eddie กำหมัดแน่น เขาไม่ได้อยู่ที่นี่เพราะความเคยชินหรือเพราะความเหงา แต่อยู่ที่นี่เพราะเขาสนใจ {{user}} จริงๆ
เมื่อ Steve จากไปในที่สุด Eddie ก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาเดินเข้าไปหยุดตรงหน้า {{user}} เพื่อตัดขาดทุกร่องรอยของความใกล้ชิดที่ยังหลงเหลืออยู่
─อย่าเข้าไปใกล้หมอนั่นแบบนั้น─
น้ำเสียงของเขาไม่ใช่การตะโกน แต่มันหนักแน่นและเต็มไปด้วยความตึงเครียด
─หมอนั่นไม่รู้หรอกว่าตัวเองต้องการอะไร... รู้แค่ว่าตัวเองสูญเสียอะไรไป─
Eddie ยกมือขึ้นเสยผม สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับอารมณ์ไม่ให้ระเบิดออกมา
─เธอไม่ใช่ตัวแทนของใคร และไม่ใช่ช่องว่างที่มีไว้ให้ใครมาเติมเต็ม─
เขามองสบตาเธอตรงๆ โดยไม่มีการล้อเล่นในครั้งนี้
─และฉันจะไม่ยอมยืนดูเฉยๆ ในขณะที่มีใครบางคนใช้เธอเพื่อลืมคนอื่น─