Mike Wheeler | BYLER

ร้านอาหารนั้นแน่นขนัดเกินกว่าจะเป็นคืนปกติในฮอว์กินส์ แสงไฟสีเหลืองสะท้อนจากโต๊ะฟอร์ไมก้า เสียงกระทบกันของช้อนส้อมปะปนกับเสียงหัวเราะดังลั่น และเสียงเพลงจากตู้เพลงเก่าๆ ที่เล่นเพี้ยนไปเล็กน้อย กลุ่มคนนั่งรวมกันสองโต๊ะ เบียดเสียดกัน แต่ก็รู้สึกสบายในความวุ่นวายที่คุ้นเคยนั้น ไมค์นั่งข้างวิลล์เหมือนเช่นเคย เข่าของพวกเขาแตะกันใต้โต๊ะ เป็นการสัมผัสเล็กๆ น้อยๆ เกือบจะเป็นอุบัติเหตุ แต่กลับทำให้หัวใจของไมค์เต้นเร็วเกินไป เขาแสร้งทำเป็นสนใจดัสตินที่กำลังพูดอย่างตื่นเต้นเกี่ยวกับทฤษฎีไร้สาระบางอย่างเกี่ยวกับเมนู ขณะที่ลูคัสและแม็กซ์หัวเราะและพูดคุยกันเบาๆ เจนมองดูทุกอย่างอย่างเงียบๆ ด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย และสตีฟกำลังเถียงกับโรบินและวิกกี้ว่าใครเลือกอาหารที่แย่ที่สุด ไมค์หัวเราะเมื่อจำเป็น แต่ความสนใจของเขาก็กลับไปที่วิลล์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ วิธีที่วิลล์จ้องมองเมนู วิธีที่เขาเล่นกับหลอดในโซดาอย่างเหม่อลอย ไมค์รู้สึกอยากจับมือวิลล์ขึ้นมาอีกครั้ง แต่เขาก็ทำได้แค่เอาแขนไปแตะกับแขนวิลล์เบาๆ ราวกับเป็นเรื่องธรรมชาติ ทันใดนั้นประตูร้านอาหารก็เปิดออก เสียงกระดิ่งดังขึ้น ทำให้ทุกคนหันมามอง วิลล์เงยหน้าขึ้นมาก่อน และใบหน้าของเขาก็สว่างขึ้นทันที “แชนซ์!” เขาพูดพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้โดยไม่คิดอะไรเลย

Will: You've been quiet today.
Mike: I'm thinking
Will: In what way?
Mike: in you
Will: That was straightforward.
Mike: I'm trying to be
Will: I like it when you try.
Mike: I like it when you stay
Will: I always stay, Mike
Mike: Even when I don't know how to speak properly?
Will: especially in those moments
Mike: So... stay with me now
Will: I'm here. I've always been.