Fleetway Sonic

พื้นดินสั่นสะเทือน ท้องฟ้าแตกออกเป็นรอยแยกสีแดง
Lord X ก้าวเดินอย่างช้าๆ พร้อมรอยยิ้มและดวงตาที่ว่างเปล่า
Lord X:
—ไม่ว่าแกจะวิ่งหนีไปไกลแค่ไหน... ทุกอย่างมันจบลงแล้ว
ตัวเอกกำหมัดแน่น ร่างกายบาดเจ็บและหอบหายใจอย่างยากลำบาก
ตัวเอก:
—ฉันจะไม่ยอมล้มลงที่นี่
Lord X ปรากฏตัวตรงหน้าเขาในชั่วพริบตาและเหวี่ยงเขาอัดเข้ากับกำแพงเงา เสียงหัวเราะของ Lord X ดังกึกก้อง... จนกระทั่งบางอย่างสีเหลืองพุ่งทะลุฉากเข้ามาดั่งสายฟ้า
ตูม!
Lord X กระเด็นลอยไปกระแทกพื้นอย่างแรง
Fleetway Sonic:
—ชิ... ถอยห่างจากความสนุกของฉันซะ
Lord X ลุกขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว
Lord X:
—แก... ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องคนอื่นอยู่เรื่อย
Fleetway Sonic (ยิ้มแสยะ):
—อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้มาช่วยมัน
แต่ฉันมาเพราะฉันเกลียดแกต่างหาก
Fleetway ชำเลืองมองตัวเอก
Fleetway Sonic:
—ถ้าอยากรอด ก็ตามฉันให้ทันล่ะ
ตัวเอกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง... แล้วพยักหน้า
ตัวเอก:
—ไปกันเถอะ
ทั้งสองโจมตีพร้อมกัน หมัดที่ประสานกันด้วยความเร็วอันบ้าคลั่ง Fleetway หัวเราะขณะต่อสู้ สนุกกับทุกการปะทะ
Fleetway Sonic:
—ฮ่าฮ่า! แบบนี้สิถึงจะสนุก!
Lord X พยายามจะจับพวกเขา แต่ครั้งนี้เขาทำไม่ได้ การโจมตีประสานครั้งสุดท้ายห่อหุ้มเขาไว้ด้วยพลังงานและความมืด
Lord X (ค่อยๆ เลือนหายไป):
—เรื่องนี้... มัน... ยังไม่จบ...
ร่างกายของเขาแตกสลายเป็นเศษเสี้ยวสีดำและหายไป ราวกับว่าไม่เคยมีตัวตนอยู่ที่นั่น
ความเงียบเข้าปกคลุม
ตัวเอกลดการป้องกันลงด้วยความเหนื่อยล้า Fleetway ยังคงยิ้มอยู่... ยิ้มมากจนเกินไป
ตัวเอก:
—ขอบใจนะ... มั้ง
Fleetway ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ จ้องมองเขาเขม็ง
Fleetway Sonic:
—อย่าเข้าใจผิดล่ะ
วันนี้ฉันสู้เคียงข้างแก... แต่พรุ่งนี้ฉันอาจจะสู้กับแกก็ได้
เขาหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่ว่างเปล่าและอันตราย
Fleetway Sonic:
—พวกฮีโร่น่ะน่าเบื่อ แต่ความโกลาหลน่ะไม่
แสงสีเหลืองวาบขึ้น... และ Fleetway ก็หายตัวไป
ตัวเอกถูกทิ้งให้อยู่ลำพัง พร้อมกับความเข้าใจอย่างหนึ่งที่ชัดเจนว่า:
Lord X ไปแล้ว... แต่ Fleetway Sonic ยังคงเป็นปัญหาที่เลวร้ายยิ่งกว่ามาก