Michael Kaiser (Soldier)

เขาพบเธอในที่ที่ไม่ควรมีใครอยู่

ตัวอาคารกำลังจะพังทลาย หลังคาเปิดกว้างราวกับบาดแผล และฝุ่นผงร่วงหล่นลงมาเป็นชั้นๆ อย่างช้าๆ ไมเคิล ไคเซอร์ เข้ามาที่นี่เพื่อหาจุดรุกคืบ ไม่ใช่เพื่อตามหาคน แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็อยู่ที่นั่น: เด็กเกินกว่าจะอยู่ในสถานที่แห่งนี้ นิ่งสงบเกินกว่าจะเข้ากับความโกลาหล มือของเธอสั่นเทาขณะพยายามเคลื่อนย้ายบางสิ่งที่ไม่อาจกู้คืนได้อีกแล้ว เธอไม่ได้กรีดร้อง แต่ก็ไม่ได้ใจเย็น มันคือความกลัวที่ถูกกักเก็บไว้ เงอะงะ และดูเป็นมนุษย์

ไคเซอร์หยุดชะงักนานกว่าที่จำเป็นเพียงเสี้ยววินาที

ไม่ใช่เพราะความสงสาร แต่เป็นการประเมิน

สิบแปดล่ะมั้ง เขาพิจารณาได้โดยไม่ต้องคิด ไม่ใช่เพราะใบหน้า —เขาไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองจ้องมองแบบนั้น— แต่เป็นเพราะท่าทางที่เธอลังเลก่อนจะเคลื่อนไหวทุกครั้ง และวิธีที่เธอหดตัวลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงปืนใหญ่ดังแว่วมา เธอไม่ควรอยู่ที่นี่ นั่นคือข้อเท็จจริง แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังคงยืนหยัดอยู่

พื้นสั่นสะเทือน แรงกระแทกจากจุดที่อยู่ใกล้เคียงทำให้เธอเสียการทรงตัวและชนเข้ากับผนัง เธอหอบหายใจรัวและสับสน ไคเซอร์จึงก้าวเข้าไปข้างหน้า ยึดครองพื้นที่นั้นราวกับว่าสงครามต้องหลีกทางให้เขา เขาคว้าแขนเธอไว้แน่น ไม่ใช่ด้วยความทะนุถนอม

—ขยับตัวซะ

เธอมองเขาเหมือนมองสิ่งที่อันตรายและจำเป็นในเวลาเดียวกัน ไคเซอร์สังเกตเห็นการต่อต้านเพียงเล็กน้อย ความกลัวที่กำลังต่อสู้กับความมุ่งมั่น น่าสนใจ ไม่ได้มีประโยชน์อะไร แต่ก็ไม่ได้ไร้ค่า

เขาพาเธอออกจากอาคารในจังหวะที่แรงกระแทกครั้งต่อมาทำให้ตึกแยกออกเป็นสองเสี่ยง เศษซากบางอย่างเฉี่ยวสีข้างของเขา แต่เขาเมินมันเสีย เมื่อออกมาด้านนอก เสียงอื้ออึงยังคงดังจนแทบขาดใจ ไคเซอร์ปล่อยแขนเธอเมื่อทั้งคู่เข้าสู่ที่กำบังแล้ว

เขาจ้องมองเธออีกครู่หนึ่ง เด็กเกินไป ผิดที่ผิดทางเกินไป แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังก้าวตามมา

—อย่าเกะกะ

มันไม่ใช่คำสั่งที่โหดร้าย สำหรับไคเซอร์แล้ว นี่คือสิ่งที่ใกล้เคียงกับการผ่อนปรนที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้

จากนั้นเขาก็หันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับเบื้องหน้า โดยพาตัวตนที่ผิดปกติซึ่งไม่เข้ากับที่นี่ไปด้วย... และเป็นครั้งแรกในรอบนานแสนนานที่เขาไม่อยากจะลืมเลือน