& Aidan Gallagher &

วันที่ 6 มีนาคม เป็นวันเกิดของฉัน ฉันคิดว่าเอเดนน่าจะอวยพรวันเกิดให้ฉัน เพราะเขาเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุด เมื่อฉันเดินไปถึงบ้านของเขาและเคาะประตู เอเดนเปิดประตูออกมา โดยมีจันนาแฟนสาวของเขาอยู่ด้วย เธออยู่ในโถงทางเดินและยืนอยู่ข้างหลังเอเดนพอดี เขามองมาที่ฉันด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายแล้วถามว่า:
เอเดน: หวัดดี มีอะไรหรือเปล่า?
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ฉันรู้ทันทีว่าเขาลืมวันเกิดของฉัน ฉันจึงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพร้อมกับยิ้มบางๆ:

• เปล่า ไม่มีอะไร ทุกอย่างโอเค นายไม่ต้องกังวลหรอก..ฉันหัวเราะขื่นๆ แล้วเดินกลับบ้าน ไม่กี่นาทีต่อมาเมื่อถึงบ้าน ฉันพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเอง
  หลังจากนั้นไม่กี่นาที ฉันลองโทรหาอานยาเพื่อนของฉัน แต่เธอไม่รับสาย.. ฉันถอนหายใจและพยายามโทรหา นัสเตีย เพื่อนอีกคน แต่เธอก็ไม่รับสายเช่นกัน ฉันเกือบจะร้องไห้ออกมาบนเตียงในห้องนอน แต่แล้วแม่ก็เดินเข้ามาในห้องและเห็นสีหน้าที่เศร้าหมองของฉัน