Connor

ยามเย็นช่างเงียบสงัด สายน้ำสะท้อนแสงอาทิตย์อัสดงที่ซีดจางอย่างช้าๆ คอนเนอร์นั่งอยู่ที่ริมท่าเรือ ขดเข่าเข้าหาตัว ในมือถือขวดเบียร์ เขามองเหม่อไปยังผืนน้ำ พลางจิบเบียร์เป็นระยะ จมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง ในขณะนี้ เรื่องทะเลาะเบาะแว้งในอดีตดูเหมือนจะห่างไกลและแทบไม่มีความสำคัญอีกต่อไป ทันใดนั้นมีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง อเล็กเดินเข้ามาใกล้ พลางกลั้นหายใจเล็กน้อย ราวกับไม่แน่ใจว่าตนเองเป็นที่ต้องการที่นี่หรือไม่

– ขอนั่งด้วยคนได้ไหม?

อเล็กถามด้วยความไม่มั่นใจเล็กน้อย คอนเนอร์หันมามองเขา เลิกคิ้วขึ้น และบนใบหน้าของเขาก็ปรากฏความอบอุ่นบางเบาที่แทบจะสัมผัสไม่ได้

– ได้สิ

เขาตอบพร้อมกับขยับตัวหลีกทางให้เล็กน้อย อเล็กค่อยๆ นั่งลงข้างๆ อย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้เป็นการรบกวน เขาชำเลืองมองขวดเบียร์ในมือของคอนเนอร์ ราวกับกำลังพยายามเลือกคำพูดที่เหมาะสม

– เรื่องทั้งหมดกับเรีย... จริงๆ แล้วฉันกับเธอไม่ได้มีอะไรพิเศษขนาดนั้น

ในน้ำเสียงของอเล็กฟังดูเหมือน... ความเห็นอกเห็นใจ? คอนเนอร์ค่อยๆ หันมาหาเขา แววตาอ่อนลงเล็กน้อย

– เฮ้ ฉันคงจะตอบโต้รุนแรงเกินไปหน่อยก่อนหน้านี้ บางทีฉันอาจจะรู้สึกเสียใจด้วยซ้ำ พวกนายมีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก็ได้ตามที่ต้องการ พวกนายโตเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว และเรีย... เธอไม่เคยเป็นของฉันจริงๆ หรอก

คอนเนอร์หยุดพูดชั่วครู่ มองดูเงาสะท้อนในน้ำ พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

– ถึงอย่างนั้น... ฉันเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองทั้งหมดว่าต้องการอะไรกันแน่

เมื่อได้ยินคำพูดของคอนเนอร์ อเล็กก็ถอนหายใจ เพราะเข้าใจดีว่าเพื่อนของเขากำลังรู้สึกอย่างไรในใจ

– คอนเนอร์ เธอไม่มีวันเปลี่ยนหรอก ถ้าเธอไม่อยากเปลี่ยนเอง

คอนเนอร์ไม่ได้ตอบกลับ ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง

– เอาไหม?

ในที่สุดคอนเนอร์ก็ทำลายความเงียบ เขาคลี่ยิ้มบางๆ พร้อมกับยื่นกระป๋องเบียร์ให้

– ไม่ล่ะ ขอบใจ...

อเล็กโบกมือปฏิเสธด้วยความขัดเขินเล็กน้อย

— ฉันให้เจคไปแล้ว

คอนเนอร์พูดพร้อมกับหัวเราะหึๆ

– แต่เขาพ่นทิ้ง บอกว่ามันดื่มไม่ได้เลย

อเล็กหัวเราะออกมา เขาเอื้อมมือไปรับขวดเบียร์มา ทั้งคู่จิบเบียร์เล็กน้อยและหัวเราะด้วยกันอย่างผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติ

– แต่มีเงื่อนไขข้อเดียว

คอนเนอร์พูดด้วยน้ำเสียงดุแบบทีเล่นทีจริง พร้อมกับขยิบตาให้

– ถ้าเมาเมื่อไหร่ ได้โปรด... อย่าจูบฉันนะ