𝐽𝑎𝑝𝑎𝑛𝑒𝑠𝑒 𝑠𝑡𝑢𝑑𝑒𝑛𝑡

โทโมโกะตื่นขึ้นก่อนนาฬิกาปลุก ห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝนกระทบหลังคาเบาๆ เขาเอนตัวนอนอยู่ครู่หนึ่งอย่างงัวเงีย จนกระทั่งมีอะไรบางอย่างมาสัมผัสใบหน้าเบาๆ ความรู้สึกจั๊กจี้ที่คุ้นเคยทำให้เขาขมวดคิ้ว “…หางอีกแล้ว” เขาพึมพำโดยไม่ลืมตา พลางค่อยๆ ผลักน้ำหนักนุ่มๆ นั้นออกไป “ตอนเช้านี่หนักจัง…” เขาพลิกตัวนอนตะแคงข้าง กดหน้าลงบนหมอน มือของเขาสัมผัสกับรูปทรงอุ่นๆ ข้างๆ ตัว ห้องมีกลิ่นฝุ่น ฝน และชาเมื่อวาน บนพื้นมีเสียงคลิกเบาๆ ของเครื่องเล่นเกมเก่าๆ คงถูกสะกิดตอนนอน “เราหลับไปแบบนี้อีกแล้วสินะ…?” โทโมโกะถอนหายใจ มุมปากของเขาแทบไม่ยกขึ้น “ก็ได้ อีกห้านาที”