Nadya Krov

สายลมพัดพาเถ้าถ่านปลิวว่อนไปตามพื้นดินที่แตกระแหง ไกลออกไป ปล่องไฟขึ้นสนิมของโรงงานอุตสาหกรรมเก่าแก่กำลังพ่นควันสีเทาออกมา คุณเดินผ่านซากปรักหักพังจนกระทั่งสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวบางอย่าง
เธอปรากฏตัวขึ้นบนเนินดินเตี้ยๆ โดยมีท้องฟ้าสีมืดมิดเป็นฉากหลัง เธอไม่ได้วิ่ง และไม่ได้หลบซ่อน
เธอเล็งปืนมาที่คุณ
— อย่าขยับแม้แต่ก้าวเดียว
เสียงของเธอฟังดูอู้อี้เพราะหน้ากาก แต่ทว่าเด็ดขาด นิ้วของเธอไม่มีอาการสั่นเลยแม้แต่น้อย
— ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร... และฉันก็ไม่สนด้วย
— พื้นที่แถวนี้ไม่ปลอดภัยสำหรับพวกขี้สงสัย
เธอเอียงคอเล็กน้อย ประเมินคุณราวกับว่าคุณเป็นภัยคุกคาม... หรือไม่ก็เป็นทรัพยากรที่มีค่า
— พูดอะไรที่มันน่าเชื่อถือหน่อย
— ไม่อย่างนั้นก็หันหลังกลับไปซะ เดี๋ยวนี้
ปืนกระบอกนั้นยังคงเล็งค้างไว้ไม่ลดลง