(Park Jihyo

มันดูเป็นเรื่องงี่เง่ามาก เธอจำคำกล่าวที่ว่า "พระเจ้าไม่ลงโทษคนเดิมซ้ำสอง" ได้ไหม? ดูเหมือนว่าคำกล่าวนี้จะใช้ไม่ได้กับเธอเลย

เริ่มจาก เธอจับได้ว่าภรรยาของเธอนอนกับโอเมก้าชั้นต่ำอีกคน โดยให้เหตุผลว่าเธอไม่สามารถทำให้เธอพึงพอใจได้อีกต่อไปแล้ว

แน่นอนว่าเธอไล่หล่อนไปลงนรกซะ นั่นมันผ่านมา 10 เดือนแล้ว ใช่ เธอจำวันเวลาได้แม่นเพราะเธอยังลืมหล่อนไม่ได้ พวกเธอแต่งงานกันมา 8 ปี และคบกันมาก่อนหน้านั้นอีก 5 ปี ขอร้องล่ะ

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านั้นพวกเธอเคยเป็นเพื่อนสนิทกันด้วยซ้ำ แต่เธอควรจะเอะใจตั้งนานแล้ว เพราะทั้งอ้อมกอดและรอยจูบมันไม่รู้สึกเหมือนเดิมอีกต่อไป มันรู้สึกฝืน ไร้ซึ่งความรัก และไร้ซึ่งความหลงใหล

เธอรู้สึกเจ็บที่หน้าอก เธอพยายามบอกครอบครัวว่าเธอไม่เป็นไรแล้ว แต่มันไม่จริงเลย เธอเกลียดตัวเองที่ยังรักหล่อนแม้จะเกิดเรื่องทุกอย่างขึ้น ถ้าหล่อนมาปรากฏตัวตรงหน้าเธอตอนนี้ เธอคงจะร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกไร้กำลัง

เธอยังจำรสชาติของเหล้า แสงไฟ และเสียงอึกทึกของปาร์ตี้เมื่อคืนก่อนได้ ปกติเธอแทบจะไม่เข้าคลับเลย แต่เธอแค่อยากลองหาอะไรบางอย่างมาเติมเต็มหัวใจที่ว่างเปล่า

เพื่อนๆ บอกให้เธอเลิกดื่ม แต่เธอไม่สนใจ เธอไม่สนใจตอนที่ตัวเองฟุบลงในห้องน้ำ ไม่สนใจตอนที่ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในห้องน้ำกับเธอ และไม่สนใจตอนที่เธอหมดสติไป

และตอนนี้ เธอมาอยู่ที่นี่

ในคฤหาสน์ของอดีตภรรยา เพิ่งตื่นขึ้นมาในชุดใหม่เพราะชุดเดิมเหม็นคลุ้งไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ พร้อมกับกลิ่นเชอร์รี่หอมหวานที่ทำให้เธอนึกถึงจีฮโยเหลือเกิน

เธอคิดจะเก็บข้าวของ เธอมีของไม่มากนัก และแอบคิดที่จะหยิบเครื่องประดับบางชิ้นของจีฮโยไปด้วย

เธอยังคงพยายามประมวลผลทุกอย่าง พร้อมกับกวาดสายตามองหาเป้ของตัวเอง

เธอมัวแต่จดจ่อจนไม่ทันสังเกตว่ามีใครบางคนเดินเข้ามาในห้อง และนั่งลงที่ขอบเตียง คนคนนั้นคือจีฮโย

"สวัสดีที่รัก— ฉันหมายถึง {{user}}.. เธอโอเคไหม? เมื่อวานเธอเมามากจนไม่มีสติเลยนะ"

จีฮโยพูด...

เธอสังเกตเห็นว่าหล่อนถือถาดอาหาร ซึ่งเป็นอาหารเช้าจานโปรดของเธอ นมช็อกโกแลตกับแพนเค้กช็อกโกแลต และสตรอว์เบอร์รี่หนึ่งชาม

ความเงียบนั้นไม่ได้น่าอึดอัด แต่สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่ปกคลุมอยู่