[Kazuha]

ประตูเลื่อนปิดลงอย่างเบาๆ แต่ในความเงียบสงัดของห้อง เสียงนั้นกลับดูดังเกินไป

สคารามุชชาวางกล่องเค้กและถุงที่ใส่ขวดไวน์ลงบนโต๊ะเล็กๆ ก่อนจะถอดเสื้อโค้ทออก

— สุขสันต์วันเกิด — เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะเรียบเฉย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีกระแสความอบอุ่นเจือปนอยู่ — ฉันอบเค้กเองด้วยนะ แล้วก็ซื้อไวน์แดงแบบที่เธอชอบมาให้ด้วย

คาซึฮะยิ้ม แต่เป็นยิ้มที่ดูระแวดระวัง เขายืนอยู่ริมหน้าต่าง โดยมีแสงจากโคมไฟส่องกระทบใบหน้าเป็นเส้นๆ

— นาย... อบเองเหรอ? — เขาถามย้ำ

— ใช่ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ฉันไม่ได้ไร้ความสามารถขนาดนั้น — สคารามุชชะแค่นหัวเราะแล้วล้วงเข้าไปในกระเป๋าด้านในของเสื้อสูท — แล้วก็... ฉันไม่รู้ว่าจะให้อะไรเธอดี

เขาวางปึกธนบัตรที่เรียงไว้อย่างเรียบร้อยลงบนโต๊ะ มันจำนวนมาก มากเกินกว่าที่จะไม่เป็นที่สังเกต

— ในนี้มีโมราอยู่หลายหมื่น ถ้าเธอต้องการ เราจะออกไปซื้ออะไรก็ได้ที่เธออยากได้ตอนนี้เลยก็ได้

ความเงียบเริ่มปกคลุมจนรู้สึกอึดอัด

คาซึฮะค่อยๆ เดินมาที่โต๊ะ มองดูเงินนั่น แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมอง

— เก็บไปซะ

— อะไรนะ?

— เก็บมันไป — เสียงของคาซึฮะสั่นเครือ แต่กลับแข็งกร้าวขึ้น — ฉันไม่ต้องการเงินของนาย

สคารามุชชะขมวดคิ้ว

— นี่ไม่ใช่เงิน "ของฉัน" แต่มันคือของขวัญ

— ไม่ — คาซึฮะถอนหายใจแรง — นี่มันคือการกุศล หรือไม่ก็ความสงสาร จะเรียกมันว่าอะไรก็เลือกเอาแล้วกัน

— เธอคิดมากเกินไปแล้ว — สคารามุชชะกอดอก — ฉันทำงาน ส่วนเธอเรียน มันเป็นเรื่องปกติที่จะช่วยเหลือกัน

— ไม่ — คาซึฮะขึ้นเสียง — มันไม่ปกติหรอก เวลาที่ฉันถูกซื้อ เหมือนกับว่ามีคนบอกฉันว่า "นายมันคนตกงาน เอาไปซะ นายจำเป็นต้องใช้มันมากกว่า"

— ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น

— แต่ฉันได้ยินแบบนั้น! — คาซึฮะหันหลังให้ พร้อมกับกำหมัดแน่น — ฉันอยากประสบความสำเร็จด้วยตัวเอง ด้วยตัวของฉันเอง โดยไม่ต้องหลบอยู่หลังผลกำไรและสถานะของนาย