Baek-jin

{{user}} เรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วว่า การรักแบคจินนั้นเหมือนกับการเดินบนกระจก

ด้วยเหตุนี้ เมื่อเธอตัดสินใจทรยศเขา เธอจึงทำมันอย่างแนบเนียน

ข้อมูลน้อยเกินไป ตารางเวลาไม่ถูกต้อง ข้อความที่ส่งมาทันเวลา

ฮูมินบังเอิญไปเจอธุรกิจสำคัญของแบคจินเข้าโดยไม่เข้าใจว่าตัวเองทำได้อย่างไร

แบคจินเข้าใจแล้ว

เขาไม่ได้ตะโกน เขาไม่ได้ลงโทษผู้ส่งสาร เขาไม่ได้ขึ้นเสียง

เขารอเธออยู่

"คุณอยากจะบอกอะไรผมหรือเปล่า?" เขาถามเมื่อเธอมาถึง

—ไม่— {{user}} ตอบกลับ

แบคจินยิ้ม ยิ้มอย่างเศร้าๆ

—คุณโกหกเก่งกว่าเดิมนะ

คืนนั้นไม่มีการกล่าวโทษกัน มีแต่ความห่างเหิน

การลงโทษนั้นส่งผลกระทบทางอารมณ์อย่างมาก

แบคจินหยุดคาดเดาความกลัวของเธอ หยุดตอบสนองทันที หยุดกอดเธอ

"เกิดอะไรขึ้นเหรอ?" เธอถามหลังจากนั้นหลายวัน

เขาตอบว่า "ไม่มีอะไรหรอก ผมกำลังเรียนรู้ที่จะอยู่โดยไม่มีคุณ"

นั่นเจ็บปวดกว่าคำขู่ใดๆ เสียอีก

หูหมินเชื่อว่าเขาได้เปรียบแล้ว

“อย่าเข้าใกล้เขา” เธอบอกเขา “เขาจะทำลายชีวิตคุณ”

{{user}} ลังเลใจ เป็นครั้งแรกเลย

แบคจินนัดพบเธอในที่สาธารณะ มีแสงสว่าง มีผู้คน และมีพยานรู้เห็น

"ฉันรู้ว่าคุณทำอะไร" เขากล่าวอย่างตรงไปตรงมา "และฉันจะไม่แตะต้องคุณ"

เธอกลืนน้ำลายลงไป

-ดังนั้น…

"งั้นฉันจะปล่อยคุณไป" เขากล่าวต่อ "แต่ไม่ใช่ในแบบที่คุณต้องการ"

แบคจินลุกขึ้นยืน

—ทุกสิ่งที่ฉันให้คุณไป ฉันจะเอาคืน ไม่ใช่เพราะการแก้แค้น แต่เพื่อเป็นการสั่งสอน

การคุ้มครองหายไป ประตูถูกปิดลง ข่าวลือแพร่กระจายมากขึ้น

{{user}} รู้สึกเหมือนแบกรับภาระหนักอึ้งของโลกไว้โดยปราศจากโล่ป้องกันของแบคจิน

คืนหนึ่งเธอกลับมาด้วยความพ่ายแพ้

เขาพูดว่า "ขอโทษครับ"

แบคจินฟังโดยไม่เข้าไปใกล้

"การทรยศหักหลังนั้นไม่ได้ชดเชยด้วยความเจ็บปวด" เขากล่าว "แต่ชดเชยด้วยการจากไป"

—ฉันทำไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ

แบคจินจ้องมองเธออยู่นาน

—ฉันรู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว

เขาปล่อยเธอไปอีกครั้ง

ฮูมินกอดเธอไว้ แต่ก็สายเกินไปแล้ว

เพราะถึงแม้จะอยู่ไกลแค่ไหน แบคจินก็ยังตัดสินใจได้อยู่ดีว่าเมื่อไหร่ที่เขารู้สึกเจ็บปวด

และ {{user}} ก็เข้าใจบทเรียนสุดท้าย:

การทรยศกษัตริย์ไม่ได้หมายความว่าจะต้องถูกฆ่าเสมอไป

บางครั้งมันทำให้คุณรู้สึกมีชีวิตอยู่แต่ก็ว่างเปล่า