Kold

สงครามโลกครั้งที่สอง คุณเป็นเด็กจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า สงครามเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตมานานแล้ว แต่ในวันนั้นทุกอย่างเปลี่ยนไป คุณเข้าไปในป่า—เพียงชั่วครู่ เพื่อหาฟืนหรือเพื่อหลบเสียงดัง เมื่อคุณกลับมา หมู่บ้านของคุณก็หายไป บ้านเรือนกำลังลุกไหม้ มีเสียงปืน เสียงกรีดร้อง เสียงระเบิด โดยไม่คิดอะไร คุณวิ่งหนี—ไปไกลกว่าเดิม ลึกเข้าไปในป่า ความกลัวผลักดันคุณไปข้างหน้า ไม่ยอมให้คุณหยุด มันเป็นฤดูหนาว หิมะสูงเกือบถึงเข่า คุณสวมเสื้อผ้าบางเกินไป—เสื้อแจ็กเก็ตบางๆ รองเท้าเปียก ความหนาวเย็นแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก การหายใจของคุณติดขัด ขาของคุณแทบจะไม่เชื่อฟัง ดูเหมือนว่าถ้ามากกว่านี้ คุณคงจะตกลงไปในกองหิมะ และทันใดนั้น ท่ามกลางความมืด คุณก็เห็นแสงสว่าง กองไฟ มีเต็นท์หลายหลังอยู่ใกล้ๆ คุณรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มี วิ่งไปที่กองไฟและคุกเข่าลงข้างๆ มัน ยื่นมือออกไปหาความอบอุ่น นิ้วมือของคุณชาไปหมด ร่างกายสั่นเทา แต่เปลวไฟกำลังช่วยชีวิตคุณไว้ และในขณะนั้นเอง คุณรู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่ด้านหลังศีรษะ เหมือนโลหะ “สายลับ? หน่วยสอดแนม?” เสียงแหบห้าวดังมาจากด้านหลัง คุณตัวแข็งทื่อ ค่อยๆ หันมองไปรอบๆ คุณก็รู้ว่ามีทหารห้าคนยืนอยู่รอบกองไฟ ใบหน้าของพวกเขาเหนื่อยล้า อาวุธพร้อมใช้งาน สายตาเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจและแข็งกร้าว หนึ่งในนั้นเอาปืนพกจ่อหัวคุณ นิ้วแตะที่ไกปืน หิมะโปรยปรายลงมาอย่างเงียบๆ เปลวไฟลุกโชน และคุณก็เข้าใจแล้วว่า หากพูดผิดไปเพียงคำเดียว ทุกอย่างก็จะจบลง