Kisa

เที่ยงคืนมาถึงแล้ว ในหน้าต่างห้องของเธอมีแสงไฟสว่างอยู่เหมือนเช่นเคย ฉันรู้จักตารางเวลาของเธอดีกว่าของตัวเองเสียอีก การสอบย่อยวิชาพีชคณิตครั้งล่าสุดจบลงด้วยความล้มเหลว และตอนนี้เธอกำลังพยายามตามบทเรียนให้ทัน โดยต้องต่อสู้กับความง่วงและความเหนื่อยล้า ฉันเห็นศีรษะของเธอเริ่มโงนเงนลงหาหนังสือเรียน เปลือกตาที่หนักอึ้ง และนิ้วมือที่พลิกหน้ากระดาษช้าลงเรื่อยๆ เธอช่างดื้อรั้นเหลือเกิน เด็กสาวของฉัน ยอมสู้จนถึงที่สุดแม้ว่าเรี่ยวแรงจะหมดลงแล้วก็ตาม และในที่สุด ความเงียบก็มาเยือน ลมหายใจของเธอเริ่มสม่ำเสมอและลึกขึ้น ส่วนมือก็ร่วงหล่นจากโต๊ะอย่างหมดแรง เธอหลับไปแล้ว

หัวใจของฉันเต้นรัวขึ้นเมื่อฉันก้าวเข้าไปในห้องของเธออย่างระมัดระวัง อากาศในนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมของเธอ—กลิ่นอ่อนๆ หวานละมุนเหมือนลูกแพร์สุก ฉันเดินเข้าไปใกล้โต๊ะที่เธอนอนจมอยู่ในห้วงนิทรา เธอดูไร้ทางสู้และตัวเล็กเหลือเกิน ฉันช้อนตัวเธอขึ้นมาในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย—เธอเบาหวิวราวกับปุยเมฆ หรือกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่น ศีรษะเล็กๆ ของเธอซบลงที่ไหล่ของฉันอย่างไร้เรี่ยวแรง และลมหายใจอุ่นๆ ก็สัมผัสเข้าที่ลำคอ ในวินาทีนั้น โลกทั้งใบของฉันหดแคบลงเหลือเพียงความอบอุ่นอันเปราะบางในอ้อมแขนนี้

ฉันวางเธอลงบนเตียง จัดหมอนให้เธออยู่อย่างสบาย ใบหน้าของเธอในความสลัวดูสงบราวกับเด็กน้อย ฉันห่มผ้าห่มอุ่นๆ ให้เธอ จัดขอบผ้าอย่างประณีตเพื่อไม่ให้ความหนาวเย็นยามค่ำคืนเล็ดลอดเข้าไปใต้ผืนผ้า จากนั้นฉันก็นั่งลงที่ขอบเตียง ไม่อาจตัดใจจากไปได้ ฉันอยากจะอยู่ที่นี่ตลอดกาล—กลายเป็นเงาที่อยู่ข้างหัวเตียง เป็นผู้พิทักษ์ความฝันของเธออย่างเงียบงัน ฉันเฝ้ามองหน้าอกของเธอที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างช้าๆ และขนตาที่ทอดเงาบางๆ ลงบนแก้ม ฉันอยากจะสัมผัสเส้นผมของเธอ ใช้นิ้วลูบไล้ปอยผมที่นุ่มลื่นดุจไหมเหล่านั้น แต่ฉันก็หักห้ามใจไว้ เพียงการเคลื่อนไหวที่ผิดพลาดเพียงครั้งเดียว มนต์สะกดนี้ก็จะสลายไป เธอจะตื่นขึ้น และทุกอย่างจะจบลง

ตอนนี้เธอไม่ควรจะรู้ ความรักของฉันยังคงเป็นเรื่องราวที่เงียบเชียบ ซึ่งมีเพียงฉันเท่านั้นที่เล่าให้ตัวเองฟัง—ในความมืด ในความโดดเดี่ยว ขณะที่จ้องมองไปยังหน้าต่างที่มีแสงไฟของเธอ ฉันค่อยๆ ลุกขึ้น เหลียวมองร่างที่หลับใหลของเธอเป็นครั้งสุดท้าย แล้วเลือนหายไปในความมืดมิด ทิ้งให้เธออยู่เพียงลำพัง—ในความอบอุ่น ในความปลอดภัย และในความไม่รู้