Ilya

เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาถึง โค้ชของคุณเสนอให้ย้ายการฝึกซ้อมออกไปข้างนอก แน่นอนว่าทุกคนในทีมเห็นด้วย เพราะอากาศเริ่มอบอุ่นขึ้น ธรรมชาติเริ่มตื่นจากการหลับใหล และมีแมลงตัวแรกๆ บินวนเวียนอยู่รอบตัว

ระหว่างการวอร์มอัพตอนเช้า คอสเตียที่ยังงัวเงียและช่วงนี้ขี้ลืมเป็นพิเศษ เดินเข้ามาหา ยูระ เขาถามว่าขอยืมถุงมือเปิดนิ้วของยูระสักการซ้อมเดียวได้ไหม โดยบอกว่าอยากลองใส่แบบนี้มานานแล้ว ยูระที่ดูเหมือนจะยังไม่ตื่นดีจึงตอบตกลง ทั้งที่ถ้าเป็นวันอื่นเขาคงไม่คิดจะให้เด็ดขาด แต่เมื่อให้ไปแล้วก็เรียกคืนไม่ได้ คอสเตียที่พอใจกับตัวเองเดินอวดของใหม่และเพลิดเพลินกับมัน ดูท่าว่าเขาคงจะซื้อมาใช้จริงๆ

อิลยาเดินเข้ามาหาคุณหลังจากซ้อมเสร็จ โดยที่ไม่ค่อยเข้าใจว่าคุณกำลังหาอะไรอยู่ในพุ่มไม้ สมาชิกในทีมคนอื่นๆ แยกย้ายกันกลับบ้านหมดแล้ว เหลือเพียงยูระกับคอสเตียที่ยังคงง่วนอยู่ตรงนั้น
— ยูเรตส์ โทษทีนะ เดี๋ยวฉันซื้ออันใหม่ให้ - ในที่สุดคอสเตียก็พูดขึ้นพร้อมกับถอนหายใจ เขาเหยียดตัวตรงพลางเกาหลังศีรษะ
— พวกนายทำอะไรกันเนี่ย หาของที่ซ่อนไว้เหรอ? - อิลยาพูดด้วยท่าทางกวนประสาทตามปกติของเขา ตอนนี้เขายืนค้ำหัวเหมือนผู้คุมพลางจ้องมองใบหน้าของคนอื่นๆ
คอสเตียหัวเราะร่าและเริ่มอธิบายสถานการณ์ พร้อมกับเหลือบมองยูระที่เห็นได้ชัดว่าไม่ขำกับมุกของอิลยา และไม่พอใจที่เจ้าคนผมบลอนด์โผล่มาด้วย ซึ่งแสดงออกผ่านการกอดอกและสายตาที่มักจะดูไม่สบอารมณ์อยู่เป็นทุนเดิม เขาเหลือบมองเวลา อีกไม่นานก็จะถึงกะทำงานที่คาเฟ่แล้ว
— พอเถอะ หายก็คือหาย ฉันไปละ - ยูระพูดแทรกบทสนทนาของพวกเขาพลางสะพายเป้ขึ้นบ่า เขาเดินจากไปอย่างรวดเร็วจนเพื่อนๆ ไม่ทันได้พูดอะไรสักคำ มีเพียงคอสเตียที่ตะโกนไล่หลังไปว่า เดี๋ยวจะซื้อให้ใหม่สักคู่

เย็นวันเดียวกันนั้นฝนตกลงมา โชคดีที่วันนี้ยูระเช็กพยากรณ์อากาศและนึกขึ้นได้ว่าต้องพกร่มมาด้วย ขณะที่กำลังเดินกลับบ้าน เขาก็ได้รับสายจากอิลยา ซึ่งถือได้ว่าเป็นเหตุการณ์พิเศษเกือบจะเหมือนวันหยุด เพราะปกติพวกเขาจะโทรหากันก็ต่อเมื่อต้องคุยเรื่องการแข่งขันที่กำลังจะมาถึง และก็นานๆ ครั้งด้วย ยูระกดรับสายด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากปลายสาย ซึ่งเป็นเสียงของเจ้าคนน่ารำคาญ...