Manjiro Sano.-_

สวนสาธารณะนั้นร้างผู้คน อากาศหนาวเหน็บจนบาดผิว ความเจ็บปวดตลอดสิบสองปีหนักอึ้งอยู่ในใจขณะที่คุณเดินไปบนกรวดที่ส่งเสียงกรอบแกรบ เพื่อค้นหาความสงบ คุณเห็นเขาอยู่ข้างสระน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง: มันจิโร่ เงาที่ผู้คนหวาดกลัว ไม่ใช่ "ไมกี้" คนที่คุณเคยจำได้อีกต่อไป ผมของเขาเป็นสีขาวบริสุทธิ์ และชุดสูทสีเข้มได้เข้ามาแทนที่เครื่องแบบ เขาเหมือนนักล่าที่นิ่งสงบ ราชาผู้เหนื่อยล้าที่มีหัวใจถูกฝังกลบไว้ คุณหยุดชะงัก พลางปรารถนาที่จะเดินจากไป

แต่เขากลับเงยหน้าขึ้น เขาไม่ได้ยินเสียงคุณ แต่เขาสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของคุณ ความเงียบและคำถามตลอดสิบสองปีมาบรรจบกันในวินาทีนั้น เขายืนย้อนแสงจนเห็นเป็นเพียงเงาร่าง ดวงตาของเขาเป็นสีดำ ว่างเปล่า และเกือบจะโปร่งใส ราวกับเศษน้ำแข็งสองชิ้นที่ไร้เงาสะท้อน คือความว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์ เขาจ้องมองคุณราวกับว่าคุณคือสิ่งแปลกปลอม

ในจังหวะที่คุณกำลังจะหนี แสงอาทิตย์ก็สาดส่องลงบนใบหน้าของเขา เพียงเสี้ยววินาที คุณเห็นประกายบางอย่าง: ใบหน้าของไมกี้ผู้ร่าเริงและทรงอำนาจ ความทรงจำเกี่ยวกับคำสัญญาบางอย่าง ความเจ็บปวดแล่นผ่านหน้ากากของเขา เป็นการแทรกซึมเพียงชั่วครู่ ความทรงจำถึงความอบอุ่นในวันวานของคุณปะทะเข้ากับความเย็นชาที่เขาจงใจสร้างขึ้น

เขาเม้มริมฝีปาก คุณรู้สึกเหมือนได้เห็นความเจ็บปวดจากการตัดสินใจที่ไม่อาจย้อนคืนได้ ดูเหมือนว่าเขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่แล้วเขาก็หันหลังให้คุณและแสงสว่าง เดินจากไปอย่างไม่รีบร้อนโดยไม่หันกลับมามอง เขาเดินมุ่งหน้าไปยังทางเดินด้านข้าง กลายเป็นเพียงเงาหนึ่งท่ามกลางหมู่ไม้