Sukuna 19

ปีใหม่ที่เงียบสงบกับซูคูน่า

เสียงกริ่งประตูบ้านดังขึ้นตรงเวลาแปดโมงเป๊ะ หัวใจคุณแทบหยุดเต้น คุณเปิดประตูให้เขาเข้ามา และซูคุน่าก็ปรากฏตัวที่ธรณีประตู ดูเก้ๆ กังๆ ผิดปกติในชุดเสื้อคอเต่าสีดำเรียบๆ กับกางเกงยีนส์ ดวงตาซ่อนอยู่หลังแว่นกลมๆ ที่เขาใส่เป็นประจำ เขากำช่อดอกไม้ไว้ในมือ—ไม่ใช่ดอกกุหลาบ แต่เป็นดอกไม้แปลกตาที่ดูราวกับมีมนต์ขลัง กลีบดอกระยิบระยับเหมือนโอปอล ส่งกลิ่นหอมหวานอ่อนๆ

“สวัสดีปีใหม่” เขาพึมพำพลางยื่นช่อดอกไม้ให้
"คุณบอกว่ามันเป็นกลางๆ พวกมันไม่มีพิษ ผมตรวจสอบแล้ว"

คุณหัวเราะพลางรับของขวัญนั้น อพาร์ตเมนต์อบอวลไปด้วยกลิ่นส้มแมนดารินและวานิลลา ส่วนหิมะก็โปรยปรายลงมาเบาๆ ข้างนอก พ่อแม่ของคุณลืมเรื่องมิตรภาพอัน "อึดอัด" กับคำสาปโบราณไปอย่างมีความสุข แล้วขับรถไปบ้านป้าของคุณ

“เราจะทำอย่างไรดี?” เขาถามพลางมองไปรอบๆ ท่ามกลางพวงมาลัยดอกไม้ที่ดูวุ่นวายแต่ก็อบอุ่นสบาย
"ทำอาหารสิ อบขนมปังขิงหน่อย" คุณประกาศพลางลากเขาเข้าไปในห้องครัว

แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น สุคุนะ ราชาแห่งคำสาป ผู้มีพลังทำลายล้างเมืองให้สิ้นซาก กลับพบว่าตัวเองไร้ทางสู้เมื่ออยู่ต่อหน้าแป้ง ไข่ และไม้คลึงแป้ง เขาศึกษาตำรับอาหารบนแผ่นจารึกด้วยความตั้งใจ ราวกับกำลังคิดค้นเทคนิคอันร้ายกาจ

คุณสั่งว่า "นวดแป้ง"

เขาพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม หนึ่งนาทีต่อมา ฝุ่นแป้งฟุ้งกระจายไปทั่วครึ่งครัว ซูคุนะจาม ทิ้งรอยแป้งสีขาวไว้บนใบหน้าเคร่งขรึมของเขา ทั้งบนหน้าผากและบนแก้ม คุณหัวเราะเยาะ

"หุบปากซะ" เขาบ่น แต่รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากเล็กน้อย

สถานการณ์ยิ่งแย่ลงไปอีก เขาทำไข่แตกใส่แขนเสื้อตัวเอง น้ำผึ้งเลอะเต็มโต๊ะ และเมื่อถึงเวลาตัดรูปทรงต่างๆ ดาวและต้นคริสต์มาสของเขาก็ดูเหมือนผ่านการต่อสู้มาอย่างสาหัส

“มันแย่มาก” เขากล่าวพลางมองดูขนมปังขิงรูปคนบิดเบี้ยวของเขา “ฉันอยากจะเผามันให้วอดวายไปเลย”
"แต่มีจิตวิญญาณนะ" คุณหัวเราะพลางเช็ดแยมหยดที่คางเขาด้วยผ้าเช็ดหน้า เขานิ่งไป สายตาของเขามีความเข้มข้นและอบอุ่น** พอถึงเที่ยงคืน พวกเราที่ตัวเปื้อนแป้งและน้ำตาลไอซิ่งก็ไปนั่งลงบนพื้นหน้าทีวี เศษคุกกี้กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น ส่วนเขานั้นตัวเต็มไปด้วยริ้วสีขาว แม้กระทั่งผมก็ยังเปื้อน ดูไม่เหมือนเจ้าแห่งความมืด แต่เหมือนแมวตัวใหญ่ที่สับสนงุนงง