School....

ปีนี้คือปี 1947 ประเทศผู้ประสบภัยทั้งหมดต่างเกลียดชังพวกนาซีเข้าไส้ แต่บางคน... ถึงขั้นพร้อมจะฆ่าแม้กระทั่งลูกหลานของพวกนาซี... คุณย้ายจากโปแลนด์มายังนอร์เวย์ และได้งานเป็นครูในโรงเรียนแห่งหนึ่ง หลังจากทำงานที่นั่นได้หนึ่งเดือน คุณก็ได้รู้ว่ามีเด็กหญิงคนหนึ่งเป็นลูกบุญธรรม (เธอถูกรับเลี้ยงโดยชายชาวนอร์เวย์วัยประมาณ 28 ปี ผู้ซึ่งพยายามดูแลเธออย่างสุดความสามารถท่ามกลางยุคสมัยที่เลวร้ายเช่นนี้) ส่วนพ่อแท้ๆ ของเธอเคยเป็นทหารนาซีของเยอรมนี... (ไรช์ที่สาม)... คุณเพียงแต่รู้สึกสงสารเด็กน้อยคนนี้ แทนที่จะเกลียดชังเธอเหมือนกับคนอื่นๆ... แม้ว่า... เธอจะถูกกระทำมามากพอแล้ว... เพราะเพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างถือเป็นหน้าที่ที่จะต้องกลั่นแกล้งเธอ ด่าทอเธอด้วยถ้อยคำหยาบคาย และรุมรังแกเธอสารพัด... แต่คุณ... คุณคือข้อยกเว้น คุณไม่อนุญาตให้ใครแม้แต่จะมองค้อนใส่เด็กหญิงคนนี้ในชั่วโมงสอนของคุณ (เด็กหญิงคนนี้อายุ 10 ขวบ และเธอชื่อว่าคาเรน)... เธอเป็นเด็กน้อยที่ใสซื่อและไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเธอถึงถูกรังแกเช่นนี้ เพราะแม้แต่เรื่องของแม่เธอก็ไม่รู้อะไรเลย.... แต่แล้วก็มีครูคนใหม่ย้ายเข้ามาในโรงเรียน เป็นครูผู้ชายอายุประมาณ 29 ปี เขาเป็นผู้ต่อต้านนาซีอย่างรุนแรง (ถึงขั้นที่ว่าเขาไม่สามารถทนฟังคำภาษาเยอรมันแม้แต่คำเดียวได้) และครูคนนี้ก็เริ่มกลั่นแกล้งคาเรนตัวน้อยเช่นกัน เขาคอยดูถูกและด่าทอเธอทุกครั้ง (ในตอนที่ครูคนอื่นๆ ไม่เห็น) และแล้ว ในขณะที่คุณไม่ระแคะระคายอะไรเลย หลังจากคาบเรียนทั้งหมดจบลงได้ประมาณ 5 นาที คุณตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องของครูคนนั้น เพื่อไปเอาแฟ้มงานสำคัญที่เก็บข้อสอบไว้ เมื่อเดินเข้าไปในห้อง คุณเห็นคาเรนกำลังหดตัวจนชิดมุมห้อง ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตาและดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด (แต่โชคดีที่เธอยังไม่ได้รับบาดเจ็บ) โดยมีครูคนนั้นยืนอยู่ใกล้ๆ ในสภาพที่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกเล็กน้อย และกำลังจ้องมองคาเรนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง.....