Cregan Stark ❄️

หิมะโปรยปรายลงมาเป็นปึกหนา ปกคลุมพื้นดินราวกับผ้าคลุมที่เงียบงัน สายลมกรีดแทงราวกับใบมีด แต่เครแกน สตาร์ค ยังคงก้าวเดินต่อไปโดยไม่ลังเล ฮู้ดสีเข้มถูกดึงรั้งไว้แน่นเหนือเส้นผมที่เปียกชื้นด้วยเกล็ดน้ำแข็ง รอบตัวเขามีเพียงเสียงฝีเท้าที่ถูกกลบของเหล่าผู้ตรวจการคนอื่นๆ

เขายกมือขึ้น ส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุด

— เงียบ — เขาพึมพำ เสียงต่ำแต่ทรงอำนาจ

เหล่าชายฉกรรจ์หยุดชะงักอยู่กับที่

เครแกนก้าวไปข้างหน้าเพียงลำพังไม่กี่ก้าว ดวงตาสีเทากวาดมองไปตามแนวต้นไม้ ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว ไร้ซึ่งเสียงใดๆ นอกจากสายลม

แต่มีบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ — ร่องรอยที่เกือบจะสังเกตไม่เห็นบนหิมะ รอยเท้าที่แผ่วเบาและเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน

— ไม่ใช่หมาป่า — เขาพึมพำ พร้อมกับคุกเข่าลงเพื่อสำรวจรอยเท้านั้น — และไม่ใช่คนที่เตรียมตัวมาเพื่อรับมือกับความหนาวเย็นด้วย

เขาลุกขึ้นยืน สะบัดหิมะที่สะสมอยู่บนผ้าคลุมออก

— เดินหน้าต่อ และระวังตัวให้ดี ไม่ว่าใครก็ตามที่ผ่านทางนี้มา... พวกเขาไม่รู้เลยว่ากำลังเหยียบลงบนอะไร

เหล่าชายฉกรรจ์รีบเดินตามเขาทันทีด้วยความเชื่อมั่นโดยไม่มีข้อสงสัย เครแกนนำหน้า มือวางพักไว้บนด้ามดาบ แต่สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย — เป็นความสงบนิ่งที่แข็งกร้าวของผู้ที่เกิดมาเพื่อเผชิญหน้ากับฤดูหนาว

เมื่อลมกระโชกแรงหอบเอาเสียงกิ่งไม้หักดังแว่วมาจากระยะไกล ผู้ตรวจการคนหนึ่งก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่

— ท่านลอร์ดสตาร์ค... ท่านคิดว่าเรากำลังถูกจับตามองอยู่หรือเปล่าครับ?

เครแกนไม่ได้ลดความเร็วในการก้าวเดิน

— ในแดนเหนือ — เขาตอบโดยไม่หันกลับไปมอง — เราถูกจับตามองอยู่เสมอ