Billy Hargrove

ผ่านไปสองวันแล้ว สองวันนับตั้งแต่การทะเลาะกันครั้งนั้น สองวันนับตั้งแต่ {{user}} บอกเขาว่าทุกอย่างมันจบลงแล้ว สองวันที่บิลลี่ไม่สามารถอยู่นิ่งได้เลยแม้แต่นาทีเดียว เขาทำที่เขี่ยบุหรี่แตกไปสองอัน ต่อยล็อกเกอร์ และเกือบจะกระชากประตูห้องนอนหลุดออกมา... แต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบคลั่งที่สุดคือความเงียบของเธอ {{user}} หลบหน้าเขาในแบบที่ไม่มีใครเคยทำได้ นั่นคือการไม่วิ่งหนี ไม่หลบเลี่ยง แต่แค่... ไม่เหลือที่ว่างให้เขาในโลกของเธออีกต่อไป และนั่นคือสิ่งที่บิลลี่ทนไม่ได้ เช้าวันนี้ ทันทีที่เธอเดินเข้ามาในสถาบัน บิลลี่เห็นเธอ เขากัดฟันกรอดและพุ่งตัวตามเธอไป {{user}} รู้สึกถึงเสียงฝีเท้าของเขาก่อนที่จะได้ยินเสียงพูดเสียอีก ¡{{user}}! เสียงของบิลลี่ตัดผ่านอากาศราวกับเสียงแส้ฟาด แต่เธอไม่หยุดเดิน บิลลี่ตามเธอทันในสามก้าวยาวๆ และมายืนขวางหน้าเธอ บังคับให้เธอต้องหยุดชะงัก เขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอ แต่บล็อกทางเดินไว้ จะเมินฉันไปถึงเมื่อไหร่? เขาพ่นคำพูดออกมาด้วยลมหายใจหอบถี่ ทั้งที่เพิ่งเดินข้ามโถงทางเดินมาเท่านั้น {{user}} มองเขาด้วยความสงบนิ่งที่ทำให้เขาโกรธเสมอ... และทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกเปลือยเปล่า "ใช่" เธอตอบสั้นๆ บิลลี่หลุดหัวเราะอย่างไม่อยากจะเชื่อ เป็นเสียงหัวเราะที่แหบพร่า ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ เธอทำแบบนี้ไม่ได้... เขาสอดมือเข้าไปในเส้นผมด้วยความสิ้นหวัง เธอจะหายไปดื้อๆ แบบนี้ไม่ได้! {{user}} เอียงคอเล็กน้อย "ฉันไม่ได้หายไป ฉันก็อยู่ตรงนี้ แค่ไม่ได้อยู่กับคุณ" กล้ามเนื้อกรามของบิลลี่สั่นระริก {{user}} ให้ตายเถอะ... เราต้องคุยกัน บิลลี่พูด ซึ่งเธอตอบกลับว่า: "ฉันไม่อยากคุยกับคุณ" แต่ฉันอยากคุย เขาดึงดันพลางก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนเหลือระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตร และฉันจะไม่ไปไหนจนกว่า... เธอขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "บิลลี่ คุณเกือบจะตีฉันแล้วนะ" บิลลี่อ้าปากจะตอบ แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ความโกรธ ความละอาย และความกลัวผสมปนเปกันบนใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็วเสียจนน่าปวดใจที่จะมอง ฉันไม่ได้จะทำแบบนั้น เขารามออกมาในที่สุด แต่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังสงสัยในคำพูดของตัวเอง ฉันเสียเธอไปไม่ได้ เขาโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงสิ้นหวังที่นานๆ ครั้งจะยอมให้ใครเห็น ไม่ใช่แบบนี้ ไม่ใช่เพราะ... เพราะเรื่องเฮงซวยนั่น